Η αρχή μιας νέας καριέρας 22/05/2011

Γύρισα από την εκδρομούλα μου στις Βρυξέλλες και το Εδιμβούργο. Το νέο βέβαια είναι ότι κατάφερα να πάω! Έστω και με μια ζώνη για να κρατάει σταθερή τη μέση μου και πλήρως χαπακωμένη. Έβαλα τα δυνατά μου δηλαδή και τα κατάφερα. Και φυσικά πέρασα και υπέροχα. Θα ακολουθήσει το τυπικό ποστ travel guide κτλ. Άλλο θέλω να πω τώρα.

Στην πρωτεύουσα της Ευρώπης έκανα ένα νέο ξεκίνημα. Το καραόκε. :/ Άλλωστε από εκεί ξεκινάνε όλοι! Έκανα την αρχή με κάτι ξενόφερτα πράγματα του Σατανά και μετά… ρωτήσαμε εάν υπάρχει κάτι σε ελληνικό.

Και ναι! Υπήρχε, αλλά ο “υπεύθυνος” δεν ήξερε ούτε τους τίτλους ούτε τα τραγούδια, οπότε πρότεινε να τα δούμε μαζί στον υπολογιστή. Πρώτο τραγούδι (που εμφανίστηκε, όχι που τραγούδησα): Βασίλης Καρράς – Δεν πάω πουθενά. !!!!  Επόμενο, του λέμε. Ρίχνει Μακρόπουλο ή κάτι παρόμοιο μετά. ΌΧΙ, ΌΧΙ, ΕΠΟΜΕΝΟ, ΕΠΟΜΕΝΟ. Μετά από 5 τραγούδια, τα παίρνει ο ευγενικός τύπος και λέει “πείτε αυτό”. Κοιτάω την οθόνη.. η μουσική ξεκινάει να παίζει και εγώ αρχίζω να τραγουδάω… σε pub των Βρυξελλών όλα αυτά…

Σημ. 1 : Τις στροφές δεν τις ήξερα καθόλου και προσπαθούσα απλά να απαγγείλω τους στίχους.
Σημ. 2 : Είναι αξιοπερίεργο που ήξερα τουλάχιστον το ρεφραίν. Ο ξάδερφος Τ. που με συνόδευε το άκουγε πρώτη φορά. Πρώτη φορά από μένα. Δεύτερη από τη Ρίτα (ε ναι, το ξανακούσαμε, για να μάθω και τις στροφές για την επόμενη φορά).