Γιατί θέλω να φύγω… 10/08/2011

Σήμερα. Στο αστικό. Λίγο πριν την μπύρα.

Κάθομαι πίσω από τον οδηγό. Ακούω έναν κρότο. Γυρνάω το κεφάλι και βλέπω ότι ο οδηγός μόλις έχει πετάξει ένα τενεκεδάκι από πορτοκαλάδα στο δρόμο και αυτό χτύπησε σε μία κολώνα της τροχαίας και κατέληξε στο γκαζόν (φαντάζομαι ότι ο στόχος ήταν τυχαίος).

Το αμέσως επόμενο λεπτό είμαστε σε κόκκινο φανάρι. Δίπλα μας σταματημένες δύο μηχανές. Η μία τύπου Harley (δεν έχω ιδέα από μηχανές όμως!) με επιβάτες έναν νεαρό και μία νεαρή (πιθανότατα μικρότεροί μου), η άλλη μία από αυτές που συνηθίζουν να έχουν οι κάγκουρες (δεν έχω ιδέα πώς λέγεται). Αδιαφορώ και ακούω “πάμε μια κόντρα ρε φίλε;”. Γυρνάω και αρχίζει το γκρρρρρ γκρρρρρ, ώσπου σταματάει μετά από έναν εκωφαντικό ήχο της εξάτμισης του ενός.

Ωραίες καθημερινές ελληνικές στιγμές.

Ναι, ξέρω, σαν τον ήλιο τον ελληνικό δεν έχει… αλλά ούτε σαν την ελληνική καφρίλα έχει…

Και λοιπόν…; Φεύγω. 22 Αυγούστου. Για κάπου με σίγουρα χειρότερη θάλασσα.

Corfu 2011

υ.γ. Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα το ποστ φοβερά εκνευρισμένη, αλλά δεν αποδόθηκε σωστά, γιατί η εικόνα της θάλασσας και οι αναμνήσεις των διακοπών δεν το επέτρεψαν.