Τελειώνει η περίοδος των midterm exams εδώ στη BK (Bouwkunde), οι χαρτοκοπτικές σταμάτησαν, οι μακέτες μαζεύονται, και η σχολή αδειάζει πριν τις 22.00 και χωρίς την επέμβαση του εκνευριστικού μεγάφωνου…Η λέξη-κλειδί των εβδομάδων, αν μπορεί να θεωρηθεί λέξη, ήταν το : P1!!!
(Πρώτη παρουσίαση δηλαδή από τις 5 που έχει να κάνει ο κάθε δευτεροετής Master αρχιτέκτονας κατά τη διάρκεια της διπλωματικής του.)
Εκτός από την παρουσίαση στο department του Architectural Engineering που παρακολούθησα αναγκαστικά γιατί έπρεπε να συμμετέχω, είδα κάποιες παρουσιάσεις και από άλλα τμήματα (Hyperbody, Building Technology, λίγο από το Border Conditions κλπ.) και κατάλαβα πως πρέπει να μιλάμε για δύο σχολές αρχιτεκτονικής στο TU Delft, την ολλανδική και την International. Ήδη από την προηγούμενη χρονιά ήξερα πως σε κάποιες κατευθύνσεις υπάρχει πλειοψηφία ατόμων από άλλες ευρωπαικές χώρες και όχι ντόπιοι, πως οι Ασιάτες έχουν συγκεκριμένες προτιμήσεις και πως δε θα βρεις άλλον Ολλανδό στο “Why Factory?” του Winy Maas εκτός από τον ίδιο. Δεν ήξερα όμως το γιατί.
Καθόλου τυχαίο πως οποιαδήποτε νήξη θεωρίας της αρχιτεκτονικής, φιλοσοφίας, κριτικής ή ιστορίας φέρνει χασμουρητά στους συμπαθητικούς Ολλανδούς συμμαθητές μας. Μίλα τους για functionality, detailing, thermal loses…και τους έχεις. Για κανένα λόγο δε θα κάτσουν να κάνουν κοινονικοοικονομική ιστορική ανάλυση του Λονδίνου πριν προτείνουν σχέδιο οικιστικής ανάπτυξης (παρακολουθεί το studio μια φίλη ελληνίδα, ούτε καν ο καθηγητής δεν είναι Ολλανδός).
Μα πάνω απ’όλα μίλας τους για…Sustainability! Μίλα τους “πράσινα”!!! Θα ‘πρεπε να αλλάξουν το πορτοκαλί από εθνικό τους χρώμα….GO GO GREEN! “Αν δεν είναι Green δεν είναι στη μόδα”.
Στο studio που παρακολουθώ είμαστε 8 άτομα: 4 Dutch, 4 mixed grilled. Το concept του είναι να έχεις στο τέλος της χρονιάς ένα research based design. Το research αυτό έχει εντελώς ελεύθερο αντικείμενο. Εξαρτάται από το “fascination” του καθένα πάνω σε κάποιο υλικό, τεχνική, τεχνολογία, μέθοδο, θεωρία, οτιδήποτε. Αυτή η έρευνα μετά θα μεταφραστεί σε σχέδιο καταλήγοντας σε κάτι “innovative” (η δεύτερη λέξη με την οποία έχουν κόλλημα). Πριν το τελικό Graduation project, έπρεπε να σχεδιάσουμε για να κατανοήσουμε τη διαδικασία ένα pavilion. Aυτό παρουσιάσαμε και στο Ρ1. Πόσο τυχαίο (τραγικό μάλλον) είναι το ότι οι 4 ψηλότεροι στο τμήμα ήταν και οι 4…SUSTAINABLE!!!! Πέρα από το ότι είδα όλους τους χάρτες της χώρας με ηλιοφάνεια, ταχύτητα ανέμου και βροχόπτωση 4 φορές…δεν είδα τίποτα που να θυμίζει σχέδιο αρχιτεκτονικό. Ναι, είχαν όλοι από 3-4 τομές σε detail του solar panel που θα τοποθετήσουν αλλά αυτό αν το θέλω το ζητάω από κανέnα γνωστό μου στο SET. Πολύ καλή ευκαρία τη θεώρησαν όλοι τους, ένα pavilion, για διαφήμιση του Sustainability. Μάλιστα. Δίπλα από την μεγάλη ταμπέλα του IKEA που υπάρχει στο εν λογω site του project, να και μια wind turbine στην κορυφή του pavilion (χωρίς πλάκα ήταν μια από τις προτάσεις).
Δεν υποτιμώ το θέμα, δεν αποποιούμαι το ρόλο που καλούμαι να παίξω ούτε της ευθύνης που θα έχω σαν επαγγελματίας (αν βρούμε ποτέ δουλειά). Απλά δεν είναι φρόνιμο να αντιμετωπίζουμε άκριτα το κάθε κτίριο που του φοράνε την ταμπέλα “Green” σαν κάτι αξιόλογο. Μπορεί να χτιστεί πολυκατοικία στη Θεσσαλονίκη με 40% τσιμέντο παραπάνω από τι θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί, αλλά αν της βάλουν και έναν χλωροτάπητα στο δώμα γίνεται κατευθείαν φιλική προς το περιβάλλον!!!
Αυτό φυσικά κάποιος από το…σινάφι το καταλαβαίνει. Το κακό είναι όμως πως έχει περάσει σε όλους αυτή η πράσινη τρέλα. Από κίνημα έγινε μόδα. Οτιδήποτε είναι οικολογικό διαφημίζεται και αγοράζεται. Και οτιδήποτε οικολογικό (green ή faux green) που σχεδιάζεται, για να επανέλθω στην αρχιτεκτονική, αξίζει και να πραγματοποιηθεί. Και αν όλα τα άλλα έχουν ληφθεί υπόψη, αν υπάρχει κάποια κοινωνική ανάγκη που το σχέδιο όντως θα καλύψει, αν είναι οικονομικά και κατασκευαστικά feasible, που είναι η αισθητική? Έγινε πράσινη και αυτή.
I am green.
serenitsa
deda13
gioia
