Hello Tiger 01/02/2010

HELLO KITTY

Εμένα πάντως η καινούρια ασπρόμαυρη τίγρης, το διάσημο logo του Film Festival στο Rotterdam (IFFR, http://www.filmfestivalrotterdam.com/nl/), αυτή τη γατούλα μου θύμισε…χεχε. Γατούλα η μία, γατούλα και η άλλη! Μόνο που η Kitty τα χει τα χρονάκια της, 36 για την ακρίβεια, και ας μην της φαίνεται! Ο Yuko Shimizu (http://www.yukoart.com/), η Setsuko Yonekubo και ο Yuko Yamaguchi είναι οι γονείς της κατά χρονολογική σειρά από το 1974 και μετά.

IFFR

Η Ολλανδική τίγρης άλλαξε φέτος πρόσωπο, ακολουθώντας τις εξελίξεις στην τέχνη του κινηματογράφου και visual arts. Σε κοιτάει καταπρόσωπο, όχι με το αθώο βλέμμα της Hello Kitty, αλλά με αυστηρό, επιβλητικό ύφος. Την αντικατάσταση του παλιού logo του IFFR του Max Kisman, που χρησιμοποιούνταν από το 1996, ανέλαβαν οι Ολλανδοί 75B. Το site τους αξίζει μια ματιά, καθώς οι ταλαντούχοι Ολλανδοί έχουν ασχοληθεί με διάφορα projects, όλα ξεχωριστής αισθητικής (http://www.75b.nl/).

Περισσότερα για το festival αφού δω καμιά ταινία πρώτα. Απόψε το πρόγραμμα έχει…ελληνικό χρώμα! Dogtooth, του Γιώργου Λάνθιμου. Μέχρι τότε… «Καλιή προβολιή»!

Τελικά τα περιστέρια κουτσουλάνε περισσότερο το βράδυ; 25/01/2010

(εικόνα από www.xtratime.org)

Σαββατόβραδο. Περίπου 20.30. Παρκάρω βιαστικά στο ανώτερο τμήμα της πλατείας Αριστοτέλους, στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο στάθμευσης, για να προλάβω να δω το Soul Kitchen του Fatih Akin που δεν πρόλαβα λόγω έλλειψης διαθέσιμων εισιτηρίων την περίοδο του Φεστιβάλ. Η αλήθεια είναι ότι δεν παρατήρησα την κατάσταση των διπλανών αυτοκινήτων, αλλά δεν υπήρχε κάτι περίεργο στην ατμόσφαιρα.

Φτάνουμε αισίως στη 1 μετά τα μεσάνυχτα (η ταινία κρατάει λιγότερο, αλλά πεταχτήκαμε και για ένα ποτάκι!). Επιστρέφουμε για την παραλαβή του Ι.Χ… Ασημένιο αυτοκίνητο άφησα, δαλματίας βρήκα. Φρέσκιες φρέσκιες οι περισσότερες (ναι,για κουτσουλιές λέω!), τις έβλεπα να γυαλίζουν πάνω στο όχι και τόσο γυαλιστερό ασημί χρώμα.. Το μεγαλύτερο σοκ βέβαια το έπαθα την επόμενη το πρωί που τα είδα υπό το φως του ήλιου. Πρώτη φορά είδα έτσι το “σίφουνα” (έτσι λέω το αυτοκίνητό μου, αστειευόμενη για τα “ελαφρώς” καγκούρικα σκούρα τζάμια του!).

Και διερωτώμαι εγώ τώρα.. Τελικά τα περιστέρια τις βραδινές είναι πιο “φλύαρα” ή απλώς τα υπόλοιπα αυτοκίνητα ήταν πιο τυχερά;; Εκτός αν είναι συνδυασμός ώρας και θερμοκρασίας. σημ. ιδιαίτερα χαμηλή θερμοκρασία τις συγκεκριμένες ώρες!!

Posteraki, ιδιαίτερα προσεγμένο!

υ.γ. Επειδή θα με ρωτούσατε, θα πω τη γνώμη μου για την ταινία! Μου άρεσε πάρα πολύ. Είδα μεγάλες φιγούρες.

Είδα τον Ελληνάρα με το λευκό φανελάκι και τη χρυσή αλυσίδα,

είδα τον Κεμάλ τον Κοκκαλοθραύστη,

είδα τον τύπο μες στη λαμογιά να γαμ*** την εφορία (ολίγον κυριολεκτικά) και να τα τρώει πίσω και

είδα την κορυφαία φιγούρα του πιο psycho chef ever να βγάζει έναν τρομερό αισθησιασμό (πάντα κατά τη γνώμη μου!).

Γνώμη μου; MUST SEE!!!!

υ.γ.2 Ώρες ώρες μου αρέσει ο τρόπος που καταφέρνω να συνδυάζω σε ένα ποστ τις κουτσουλιές των περιστεριών με ταινία του περίφημου Fatih Akin…!

2010 09/01/2010

“New Year’s Day… now is the accepted time to make your regular annual good resolutions. Next week you can begin paving hell with them as usual.” (Mark Twain)

Γιατί κάθε φορά τέτοιο καιρό τους πιάνει όλους αυτή η τρέλα της… «αποτίμησης»? Ξαφνικά αγχωνόμαστε ασυνείδητα για τα 10 πράγματα που θέλουμε πάση θυσία να καταφέρουμε τις επόμενες 365 μέρες, απογοητευόμαστε για τα 10 που δεν καταφέραμε τις προηγούμενες και αναγκαζόμαστε να βάλουμε σε λίστα με τα 10 καλύτερα ή χειρότερα όλα όσα συνέβησαν στη ζωή μας! Ειδικά αυτό το Top10 γενικεύεται σε κάθε τομέα: οι 10 καλύτερες ταινίες, τα 10 καλύτερα τραγούδια, τα 10 πιο πετυχημένα νέα προϊόντα και τα 10 στυγερότερα εγκλήματα!

Θέλω να απέχω από αυτή τη διαδικασία φέτος. Δε θα θέσω μεγαλεπήβολους στόχους. Ούτε θα λυπηθώ για αυτούς της προηγούμενης χρονιάς που θα μείνουν προτάσεις σε παλιό ημερολόγιο! Και πάνω απ’ όλα  δε θα φτιάξω στο μυαλό μου Top10 στιγμών λες και παρουσιάζω το Mega Star!

Το μόνο που θα κάνω και φέτος, είναι να κρεμάσω το καινούριο ημερολόγιο στον τοίχο μου: εδώ και 4-5 χρόνια, έχει γίνει θεσμός η αγαπημένη P. να διαλέγει ένα από τη σειρά της Taschen! Με διασκεδάζει να αντιγράφω στα τετραγωνάκια των ημερών τις γιορτές, τα γενέθλια και τις άλλες σταθερές υπενθυμίσεις από το παλιό ενώ κάνω και ένα ξεκαθάρισμα εφόσον κάποια πράγματα δεν αντιγράφονται και προσθέτονται καινούρια! Παράλληλα διαβάζω όλα αυτά που είχα σημειώσει μέσα στην χρονιά που πέρασε (από ραντεβού με τον οδοντίατρο μέχρι την παρουσίαση της διπλωματικής) και χαμογελώ…

2010 λοιπόν… Έμοιαζε τόσο μακρινό πριν κάποια χρόνια! Σαν χρονολογία εξέλιξης ταινίας επιστημονικής φαντασίας!

Προτεινόμενη ταινία : «2010», ταινία του 1984, του Peter Hyams, sequel του γνωστού «2001 : Space Odyssey»….

Καλή χρονιά σε όλους!

Χώρα της σιωπής και του σκότους – Land des Schweigens und der Dunkelheit 16/11/2009

Στη Θεσσαλονίκη 13-22 Νοεμβρίου πραγματοποιείται το 50ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου! Χθες παρακολούθησα την ταινία “Χώρα της σιωπής και του σκότους” του Werner Herzog (καλεσμένου στο φετινό φεστιβάλ με ειδικό αφιέρωμα). Η ταινία κινείται στα πλαίσια του ντοκυμαντέρ. Αφορά μία τυφλή-κωφή γυναίκα που επισκέπτεται άτομα με παρόμοιο πρόβλημα για να τους βοηθήσει. Πραγματεύεται ένα ευαίσθητο θέμα και κατά τη γνώμη μου καταφέρνει να μας φέρει ένα βήμα πιο κοντά στον τρόπο ζωής των συγκεκριμένων ανθρώπων.

The Lormen

Γνώριζα από καιρό το σύστημα braille που προορίζεται για ανάγνωση μέσω της ψηλάφισης. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση της συνομιλίας σε άτομα που όχι μόνο δεν μπορούν να δουν (διαφορετικά θα χρησιμοποιούσαν την αντίστοιχη νοηματική), αλλά ούτε να ακούσουν; Έμαθα λοιπόν για το σύστημα Lormen που γίνεται με την ψηλάφιση στην παλάμη του συνομιλητή. Επισυνάπτω και την αντίστοιχη φωτογραφία που δείχνει τις κινήσεις που πρέπει να κάνει το χέρι για να στείλει το μήνυμα στον δέκτη. Ενώ δεν είναι τόσο δύσκολο να το σκεφτεί κανείς, δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να το αναρρωτηθώ. Για αυτό μου άρεσε η ταινία, γιατί μας έβαλε να σκεφτούμε καταστάσεις που δε θα σκεφτόμασταν διαφορετικά. Αν και οφείλω να παραδεχτώ ότι πήγαινε λίγο αργά.. Δεν έχει μεγάλη διάρκεια πάντως, είναι 85 λεπτών.

Επίσης σε ένα διάλογο τονίζει μία γυναίκα, τυφλή-κωφή και αυτή, ότι το να είσαι κωφός δε σημαίνει ότι ζεις στην απόλυτη ησυχία, όπως πολλοί πιστεύουν. Αντίστοιχα το ίδιο συμβαίνει και στο να είσαι τυφλός, δε σημαίνει ότι ζεις στο απόλυτο σκοτάδι. Στη μία περίπτωση ακούς βουητό, σε ένταση που αυξομειώνεται, το οποίο είναι σαφώς ενοχλητικό, ενώ στη δεύτερη περίπτωση βλέπεις πολλές φορές ανάμεικτα χρώματα.

Για να κλείσω, βάζω μία πρόταση που άκουσα στην ταινία.

“Κανείς δεν ξέρει πώς αντιλαμβάνονται τις αόριστες έννοιες, όπως αυτή της περηφάνιας και της χαράς”. Φυσικά και τις νιώθουν, αλλά ίσως το σύστημα επικοινωνίας δεν μπορεί να τους τις μεταφράσει επαρκώς.

Σχεδόν η πρώτη ταινία πορνό! 30/09/2009

Με αφορμή την πρώτη ταινία με διαλόγους και την πρώτη κινηματογραφική απόπειρα είπα να αναζητήσω και την πρώτη ταινία πορνό. Βέβαια αυτήν δεν τη συμπεριέλαβα στο ερευνητικό μου, αν και τώρα που το σκέφτομαι ίσως θα ήταν καλύτερα να την είχα βάλει! Λοιπόν.. Τι βρήκα σχετικά με την πρώτη ταινία πορνό.. Η πρώτη ταινία πορνό φαίνεται να είναι η “El Sartorio” – χρονολογείται περίπου στα 1907. Θα σας απογοητεύσω, αλλά δεν κατάφερα να τη βρω. Οπότε έψαξα για τη δεύτερη ταινία πορνό! Βρήκα ότι πρόκειται για την A l’ecu d’or ou la bonne auberge (1908) την οποία επίσης και δε βρήκα! Δεν εγκατέλειψα τις προσπάθειές μου. Τρίτη ταινία πορνό η Am Abend (1910). Και πάλι η αναζήτησή μου δεν απέδωσε καρπούς! Τέταρτη ταινία η Traffic in Souls (1913), την οποία ένιωσα κάποια στιγμή ότι την ανακάλυψα, αλλά το youtube την απαγόρευσε λόγω πνευματικών δικαιωμάτων!

Και έφτασα αισίως στην 5η ταινία πορνό! Η ταινία ονομάζεται A Free Ride! Το αστείο είναι ότι σε μία αναζήτηση μου έβγαλε τον εξής τίτλο “A free ride (1915) – Hardcore sex video” . Υποψιάζομαι ότι απλά αναφέρεται στις υπόλοιπες ταινίες που υπάρχουν στη συγκεκριμένη σελίδα, γιατί όπως θα δείτε πιο πολύ με κωμωδία μοιάζει η συγκεκριμένη!! Πρόκειται για δύο κορασίδες που συναντούν έναν νεαρό.. και “when the youth meets youth tha party is on”! Σε πρώτο στάδιο η μία απλώς κοιτάει και απολαμβάνει, αλλά σε δεύτερο στάδιο “Please give me a little” ! “Yes, with pleasure”!

“We repeat that ‘men are men’ in open spaces” Αυτό που αξίζει περισσότερο είναι το βουκολικό σκηνικό και οι καρτέλες με τους διαλόγους!

Δυστυχώς,δεν κατάφερα να το ανεβάσω αν και πολύ θα το ήθελα.. Αξίζει πάντως να το κατεβάσετε.. Όχι για να φτιαχτείτε, αλλά για να πάρετε μια γεύση για το πώς διασκέδαζαν οι παππούδες μας!

http://rapidshare.com/files/12217972/vintage_-_free_ride_1915.asf

Η πρώτη κινηματογραφική απόπειρα!! 29/09/2009

Είναι γεγονός πως ο κινηματογράφος τις τελευταίες μέρες μου έχει γίνει έμμονη ιδέα! Γιατί άραγε; Επίσης είμαι σίγουρη ότι αν ο καθηγητής μου διάβαζε το “κινηματογραφική απόπειρα” δε θα τον ικανοποιούσε πολύ και θα μου πρότεινε κάποιο διαφορετικό τρόπο για να το πω. Εγώ από μόνη μου πάντως δεν κατάφερα να βρω κάτι άλλο και για αυτό το γράφω έτσι!!

Οφείλω λοιπόν να ενημερώσω όσους δεν το γνωρίζουν ότι το 1878 ήταν η χρονιά που ο Muybridge έστησε 30 φωτογραφικές μηχανες τη μία δίπλα στην άλλη και τραβώντας διαδοχικές φωτογραφίες δημιούργησε το πρώτο φιλμάκι που σας μεταφέρω παρακάτω!

Δώδεκα από τις διαδοχικές φωτογραφίες!

Νομίζω ότι πλέον άλογο και Muybridge για μένα έχουν γίνει ένα. Τόσο που όταν παίζω στο fb Farmville και κοιτάζω το άλογο μου, τον κινηματογράφο σκέφτομαι.. Δεν αστειεύομαι! Πέρα από την πλάκα όμως για το 1878 κάτι τέτοιο ήταν παραπανω από πρωτοπορία! Ο ανθρώπινος νους δεν μπορούσε να συλλάβει το γεγονός ότι μπορεί να αποτυπωθεί η κίνηση. Είχε εξοικειωθεί αρχικά με τη ζωγραφική που έφτασε να αποτυπώνει καθημερινές σκηνές, στη συνέχεια με τη φωτογραφία που πλέον έβλεπε κάτι αληθινό και κατέληξε στον κινηματογράφο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο κινηματογράφος υπήρξε πρώτα από όλα κινούμενη φωτογραφία!

Για τέλος θα χρησιμοποιήσω τον τίτλο μιας, όχι και τόσο αγαπημένης μου, ταινίας… Good night and good luck… !

Το Μοντέρνο Κίνημα στον Κινηματογράφο! Vol. 1 27/09/2009

Στο λεξικό του κινηματογράφου το μοντέρνο design είναι συνώνυμο του ενοχλητικού και του κακού – είτε φανερώνεται σε θλιβερές, ευθύγραμμες μορφές του Διεθνούς Στυλ είτε σε βιομορφικά, φουτουριστικά σχήματα από designers των μέσων του αιώνα. Στις πρόσφατες ταινίες του Χόλυγουντ η μοντέρνα αρχιτεκτονική των κατοικιών συνδέεται σχεδόν αποκλειστικά με χαρακτήρες που είναι κακοί, άστατοι, εγωιστές και καθοδηγούμενοι από τις σαρκικές απολαύσεις. Ίσως δεν είναι αυτό ακριβώς που οραματίστηκαν οι μοντέρνοι αρχιτέκτονες όταν σχεδίαζαν τους αντίστοιχους χώρους με σκοπό τη διευκόλυνση της καθημερινότητας και μία πιο υγιή, τίμια και ηθική ζωή. Εν τούτοις, οι παραγωγοί-σκηνοθέτες των ταινιών χρησιμοποιούν τα σκηνικά αυτά για φόνους, γκαγκστερισμούς και άλλες, παρεμφερών θεμάτων, συμπεριφορές. Μπορεί πλέον οι κακοί να μη φοράνε μαύρα, αλλά σίγουρα μένουν μέσα σε άσπρους τοίχους μοντέρνων σπιτιών!

Ήδη από τις ταινίες του ’30 αρχίζει και καλλιεργείται το αντίστοιχο κλίμα. Τα παραδοσιακά σπίτια φιλοξενούν τις τετραμελείς οικογένειες, με παιδιά που παίζουν, ενώ αντίστοιχα τα μοντέρνα κτίρια προορίζονται για ερωτικές ή μη φωλιές εργένηδων, ασυνήθιστα πλούσιων ή γυναικών αμφιβόλου ηθικής. Η κατοικία γίνεται δηλαδή από νωρίς σύμβολο του χαρακτήρα, της οικογενειακής και οικονομικής κατάστασης, πολλές φορές και του επαγγέλματος.

Λόγω του σημερινού ελαφρά πιεστικού προγράμματος δεν προλαβαίνω να το αναλύσω τώρα.. αν και το αναλύω αρκετά τους τελευταίους μήνες… Θα επανέλθω πάντως.. σύντομα..

Η πρώτη ταινία με διαλόγους! 09/09/2009

Κάνοντας το διάλειμμά μου από τη βυζαντινή και νεοελληνική τέχνη (αλλες 2 μερες,κουράγιο!), είπα να μοιραστώ μαζί σας ένα αφισάκι που βρήκα χθες δουλεύοντας την ερευνητική μου εργασία! Πρόκειται για την πρώτη ταινία που βγήκε με διαλόγους το 1927 και λέγεται “The jazz singer”. Γενικά έχω μία ιδιαίτερη αγάπη στις παλιές αφισούλες, αλλά αυτή με συγκίνησε, γιατί μπήκα στο πνεύμα της εποχής. Με φαντάστηκα στους δρόμους της Νέας Υόρκης, λίγες ημέρες πριν την πρεμιέρα, να τη βλέπω με αυτήν τη μεγάλη επιγραφή “LEGENDARY FIRST TALKING PICTURE!”, να ενθουσιάζομαι για αυτήν την πρωτοπορία, να αγωνιώ και να ψάχνω ένα εισιτήριο για αυτήν την ιδιαίτερη μέρα!

Δεν πρόλαβα να τη δω ακόμη, θα τη δω μετά το πέρας του ερευνητικού μου, μιας και δε με αφορά άμεσα σα θέμα, αλλά από τα σχόλια που διάβασα στο ίντερνετ είδα ότι παρόλο που θεωρείται η πρώτη με διαλόγους, το μεγαλύτερο ποσοστό είναι χωρίς! Προφανώς έκανε την αρχή, για να γίνει η μεγάλη έκρηξη στη συνέχεια, μέχρι και την πληθώρα ηχητικών εφέ που χρησιμοποιούνται σήμερα στην κινηματογραφική βιομηχανία. Απολαύστε λοιπόν!

The Jazz Singer