Εγώ λέω… ότι αυτά φέτος δεν ισχύουν. Τουλάχιστον όχι στο Γκέτεμποργκ. Μέχρι στιγμής έχει χιονίσει 3 φορές, το έχει στρώσει 2 και αυτό το “στρώσιμο” κράτησε για 2 ώρες. Επίσης, τις τελευταίες μέρες, όταν στη Σκανδιναβία έχουμε 2 βαθμούς, στην Ελλάδα έχει -2, μην πω για Φλώρινα κτλ που έχω ακούσει κάτι -20 και δε συμμαζεύεται!

…ότι οι Σουηδέζες είναι όμορφες.

Ναι, είναι. Αλλά όχι όλες. Και φυσικά οι περισσότερες είναι ξανθιές, και γαλανομάτες. Σαν κι εμένα όταν γεννήθηκα, αλλά μετά μεταλλάχτηκα λιγάκι. Επίσης, λίγο παραμυθένιο, αλλά αυτές οι ξανθιές οδηγάνε και τραμ και λεωφορεία και κάνουν τα πάντα. Κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Πήγα προχθές πρώτη φορά για γιόγκα. Ξανθιά γαλανομάτα και η δασκάλα εκεί. Φουλ το τμήμα και αυτή περνάει και διορθώνει τη στάση του σώματός σου. Δε σε χάλασε… Να προσθέσω βέβαια ότι η πλειοψηφία των Σουηδών αθλείται σε συχνή βάση.

…ότι η Σουηδία έχει πράσινο.

Και λίγα λένε. Στη Θεσσαλονίκη, αντιστοιχούν 2, 7τ.μ. πρασίνου σε κάθε κάτοικο, ενώ στο Γκέτεμποργκ 175 τ.μ. Καλό; Το πράσινο εδώ είναι σαν τις ξανθιές, κυκλοφορεί ανάμεσά μας.

Επίσης, οι Σουηδοί λατρεύουν τις ουρές, ή αν δεν τις λατρεύουν, υπάρχουν παντού. Το σύστημα “παίρνω το νουμεράκι μου και περιμένω” υπάρχει επίσης παντού, μέχρι και στο ΙΚΕΑ εάν επιθυμείς να ρωτήσεις κάτι έναν υπάλληλο! Στις τράπεζες ισχύει το σύστημα της Ελλάδος, καθένας σου λέει τη γνώμη του. Άλλοι φοιτητές έχουν δωρεάν λογαριασμό, άλλοι όχι.. εξαρτάται σε ποιον θα πέσεις! Παρασκευές και Σάββατα ο κόσμος εδώ πίνει. Κι όταν λέω πίνει, εννοώ πολύ, όχι αστεία!

Και συνεχίζω.. Οι Σουηδοί είναι πολύ ευγενικοί.. Το νιώθουν σαν υποχρέωση, δεν ξέρω για ποιο λόγο.. Ακόμη δεν έχω δει νευριασμένο νέο Σουηδό. Περίεργο. Σε όσες αρέσουν οι “άγριοι”, να το ξεχάσουν. Η ισότητα των φύλων εδώ είναι κάτι περίεργο, αλλά ωραίο! Η γυναίκα έχει το πάνω χέρι και το δείχνει, σε αντίθεση με την Ελλάδα, που η γυναίκα έχει επίσης το πάνω χέρι, αλλά ο άντρας συνεχίζει να το παίζει άντρας! :Ρ

Τώρα όσον αφορά την εργασία, τα συμπεράσματά μου είναι ανάμεικτα. Δουλεύουν, αλλά δε νομίζω περισσότερο από εμάς. Θέλουν τα διαλειμματάκια τους αρκετά συχνά, πράγμα που εμείς στο πανεπιστήμιο ποτέ δεν κάναμε. Και φυσικά ακολουθούν πιστά το πρόγραμμά τους. Ενοχλητικό εάν έχεις deadline, αλλά καλό για να διατηρείς μια ισορροπία στη ζωή σου. Ουσιαστικά για να επιτρέπεις την ύπαρξη ζωής εκτός σχολής/δουλειάς/κτλ. Και έχω αρχίσει να πιστεύω ότι με αυτό τον τρόπο ίσως αυξάνεται και η αποδοτικότητα, γιατί οι συνθήκες εργασίες είναι ευνοϊκότερες!

υ.γ. Αυτή η λογοδιάρροια με έπιασε μετά από ένα νέο ποτό που δοκίμασα. Chocolate drink, λέει. Ζεστό ρόφημα σοκολάτας με βότκα και μάνγκο. Συμπαθητικό ήταν! Μην ανησυχείτε, δεν το έριξα κι εγώ στο ποτό.. Εξάλλου τα κρύα δεν έπιασαν ακόμη !

Λοιπόν, περί αλκοόλ… Systembolaget είναι το όνομα του μοναδικού καταστήματος που μπορείς να αγοράσεις αλκοολούχα ποτά άνω των 3,5%. Μέχρι 3,5% μπορείς να βρεις και στα σούπερ μάρκετ, αλλά καταλαβαίνετε ότι δε συμφέρει. Καλύτερα πιες κανένα χυμό να σου βγει και πιο φθηνά! Γενικά ο νόμος “φαίνεται” να είναι αυστηρός. Στους τύπους τουλάχιστον. Και γιατί το λέω αυτό.. Η κατανάλωση αλκοόλ επιτρέπεται από 18 ετών και άνω, ενώ η αγορά επιτρέπεται από 20 ετών και άνω. Παράλογο; Ίσως. Αυτό σημαίνει ότι στο systembolaget σου ζητάνε ταυτότητα για να δούνε εάν έχεις κλείσει τα 20. Στις pubs δε μου έχουν ζητήσει ακόμη ταυτότητα για να δούνε εάν έχω κλείσει τα 18 ευτυχώς. Και η ιστορία έχει ως εξής…

Βρίσκομαι στο συγκεκριμένο κατάστημα με δύο φίλες και διαλέγουμε κρασί για να το πάμε δώρο σε ένα σπίτι που θα μας φιλοξενούσαν για το βράδυ. Ονειρικό το σπίτι, αλλά δε θα το περιγράψω τώρα! Προσφέρομαι, λοιπόν, να πληρώσω εγώ και μου τα δίνουν μετά. Φτάνουμε στο ταμείο και συνειδητοποιώ ότι δεν έχω το πορτοφόλι μου μαζί, στο οποίο μέσα ήταν η ταυτότητά μου. Έχω τη θήκη με τις κάρτες (για τα πάντα εδώ σου δίνουν και μία κάρτα!), όμως ενώ αναφέρεται σε κάποιες αυτές η ημερομηνία γέννησής μου, δεν υπάρχει πουθενά φωτογραφία. Οπότε η πωλήτρια δε μου επιτρέπει να αγοράσω το κρασί και το δίνω στη φίλη μου να το αγοράσει αυτή. Όμως όχι… Η ταμίας επιμένει ότι προφανώς και ξέρει ότι θα μου δώσει το κρασί μετά η φίλη μου και για αυτό το λόγο δε μας επιτρέπει να το αγοράσουμε. Ούτε εγώ, ούτε κανείς από την παρέα μου, από τη στιγμή που εγώ ενδέχεται να είμαι κάτω από 18 :/ Is it possible?

Τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση; Παίρνεις το τραμ, πηγαίνεις σε ένα άλλο κατάστημα και μπαίνει μόνο ένας μέσα, πληρώνει και φεύγει. Ωραιότατο το σύστημα, δε λέω. Αν λάβεις υπόψη σου και το ότι κάθε Παρασκευή και Σάββατο οι μισοί εδώ σέρνονται από το αλκοόλ στους δρόμους και τα μέσα μαζικής μεταφοράς βρωμάνε επίσης αλκοόλ, καταλαβαίνεις ότι το σύστημα δουλεύει. Ίσα να μας βάζει να κάνουμε καμιά διαδρομή παραπάνω χωρίς λόγο!

Α! Και μιας και μίλησα για ποτά… τι βρήκα πριν μία εβδομάδα;

Πολυαγαπημένη!

Κάθομαι πίσω από τον οδηγό. Ακούω έναν κρότο. Γυρνάω το κεφάλι και βλέπω ότι ο οδηγός μόλις έχει πετάξει ένα τενεκεδάκι από πορτοκαλάδα στο δρόμο και αυτό χτύπησε σε μία κολώνα της τροχαίας και κατέληξε στο γκαζόν (φαντάζομαι ότι ο στόχος ήταν τυχαίος).

Το αμέσως επόμενο λεπτό είμαστε σε κόκκινο φανάρι. Δίπλα μας σταματημένες δύο μηχανές. Η μία τύπου Harley (δεν έχω ιδέα από μηχανές όμως!) με επιβάτες έναν νεαρό και μία νεαρή (πιθανότατα μικρότεροί μου), η άλλη μία από αυτές που συνηθίζουν να έχουν οι κάγκουρες (δεν έχω ιδέα πώς λέγεται). Αδιαφορώ και ακούω “πάμε μια κόντρα ρε φίλε;”. Γυρνάω και αρχίζει το γκρρρρρ γκρρρρρ, ώσπου σταματάει μετά από έναν εκωφαντικό ήχο της εξάτμισης του ενός.

Ωραίες καθημερινές ελληνικές στιγμές.

Ναι, ξέρω, σαν τον ήλιο τον ελληνικό δεν έχει… αλλά ούτε σαν την ελληνική καφρίλα έχει…

Και λοιπόν…; Φεύγω. 22 Αυγούστου. Για κάπου με σίγουρα χειρότερη θάλασσα.

Corfu 2011

υ.γ. Η αλήθεια είναι ότι ξεκίνησα το ποστ φοβερά εκνευρισμένη, αλλά δεν αποδόθηκε σωστά, γιατί η εικόνα της θάλασσας και οι αναμνήσεις των διακοπών δεν το επέτρεψαν.

Μπιφόρ…

άφτερ…

Και είμαι πολύ χαρούμενη!! Αν και δυστυχώς δε θα το χαρώ για πολύ… Θα το αφήσω σύντομα το σπιτάκι μου…

Λοιπόν, όσον αφορά τη στέγαση, έχω να προτείνω ένα b&b σχετικά οικονομικό για τα δεδομένα του κέντρου των Βρυξελλών και για καθημερινή. Τι θέλω να πω; Στις Βρυξέλλες, επειδή αποτελεί επαγγελματικός κυρίως προορισμός, και όχι τουριστικός, ισχύει το αντίθετο με τις υπόλοιπες περιοχές. Εάν ψάχνεις ξενοδοχείο το σαββατοκύριακο, θα το βρείς σε εκπληκτικά χαμηλότερη τιμή από αυτή των καθημερινών. Μείναμε λοιπόν στο heart of brussels. Απέχει 15 λεπτά με τα πόδια από την Grande Place και 5 λεπτά από τον εμπορικό δρόμο. Α! Απέχει και 1 λεπτό από ένα είδος “κόκκινων φαναριών”, αλλά δε νομίζω να ενοχλεί κανέναν να δει 2-3 γυμνόστηθες λίγο πριν κοιμηθεί. :Ρ Πρόκειται για 3 στο σύνολο πλήρως ανακαινισμένα δωμάτια με ιδιαίτερα συμπαθητικό design, πλήρη εξοπλισμένη κουζίνα, μικρό σαλόνι με dvd player και μία στοίβα ταινιών, κυρίως Tarantino. Καθόλου άσχημα θα έλεγα! Το πρωινό επίσης πλήρες, ο ιδιοκτήτης λίγο μυστήριος, αλλά πολύ εξυπηρετικός. Ήταν αυτός που μας έδωσε μία σειρά οδηγών για νέους που ακολουθήσαμε πιστά στην πόλη των Βρυξελλών και στην Brugge.

Λοιπόν.. Βρυξέλλες! Είμαι σίγουρη ότι δε θα ξεχάσετε να επισκεφτείτε την Grand Place και φυσικά να δοκιμάσετε τις περιβόητες βάφλες. Εγώ τις προτιμώ σκέτες, γιατί είναι ήδη γλυκές. Επίσης δε μου αρέσει η σοκολάτα που ρίχνουν, γιατί έχει πολύ κακάο και δεν είναι μερέντα ή νουτέλα! Υπάρχει και ένα κατάστημα με σοκολατάκια, σχεδιασμένο από τους Olivier Zavaro & Samuel Dubech το οποίο ενώ είναι πάνω στην πλατεία, θέλει ψάξιμο για να το δεις! Δοκιμάστε τα, αν και ελαφρώς τσουχτερά στην τιμή!Και φυσικά επισκέφτηκα το Atomium, για δεύτερη φορά, με τη διαφορά ότι τώρα μπήκα και στο εσωτερικό του. Φιλοξενεί εκθέσεις και βλέπεις όλη την πόλη από ψηλά. Οι “σφαίρες” (επισκέψιμες οι 5 νομίζω από τις 8) επικοινωνούν με κυλιόμενες ή απλές σκάλες.Για τους λάτρεις της μπύρας υπάρχει το Delirium Cafe με επίσης υπέροχη διακόσμηση και τεράστια ποικιλία. Θα το βρείτε σε μία στοά στο κέντρο, στην οποία θα βρείτε και το κοριτσάκι που κατουράει. Για κάποιο περίεργο λόγο, στις Βρυξέλλες, είναι διασημότατο το αγοράκι που κατουράει (manneken pis)- ένα μικρό άγαλμα, το οποίο βάζουν σε κάθε τουριστικό προϊόν.

Brugge: Τι να πει κανείς για αυτή τη μικρή πόλη. Σκέτο όνειρο. Γραφικά κτίρια από τούβλα σε ταξιδεύουν σε άλλη εποχή. Μη ελληνική.

Σχολείο. Μου θυμίζει το δικό μου..

Κάτι που δεν αναφέρουν συνήθως οι ταξιδιωτικοί οδηγοί είναι το μικρότερο μουσείο. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα παράθυρο σε ένα σπίτι, του οποίου ο ιδιοκτήτης ανανεώνει συνεχώς με αντικείμενα που έχει συλλέξει ο ίδιος, είτε του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, είτε της ιστορίας των Βρυξελλών και κυρίως της expo του 1958, τότε που ξεκίνησε και τη λειτουργία του το Atomium. Έχει επίσης και αναμνηστικά από ταινίες του λατρεμένου Jacques Tati. Η αλήθεια είναι ότι η βιτρίνα-μουσείο από μόνη της ίσως δεν αξίζει πάρα πολύ, αλλά ήμασταν αρκετά τυχεροί, γιατί πετύχαμε τον ιδιοκτήτη με full διάθεση να μας δείξει και το εσωτερικό. Πρώτα μας ρώτησε από πού είμαστε, γιατί ήθελε να ξέρει τι θα πει πριν μας δείξει “αρχεία” των ναζί, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα ότι δεν έχει καμία σχέση με αυτούς, ούτε με την ιδεολογία τους.

Ο μυστήριος ιδιοκτήτης μπροστά από το "Μουσείο"

Πρώην φυλακές - Σήμερα διαμερίσματα πολυτελείας

Για τους μηχανικούς. 1.Υπάρχει μία κατασκευή του Toyo Ito την οποία πολλοί κάτοικοι αποκαλούν πλυντήριο αυτοκινήτου του κυβερνήτη, μιας και ο τελευταίος κατοικεί ακριβώς απέναντι και η κατασκευή παραπέμπει σε κάτι τέτοιο. Θεωρούν ότι κάτι τόσο μοντέρνο δε συνάδει σε μία πλατεία ήδη γεμάτη από πολλά διαφορετικά ιστορικά στοιχεία.  2. Η Conzett Bridge, κατασκευασμένη το 2002 προκαλεί επίσης το ενδιαφέρον, έστω κατασκευαστικά.

Η αλήθεια είναι ότι το παράκανα με το άρθρο μου σήμερα.

Η αλήθεια είναι επίσης ότι ίσως άρχισα να το αγαπάω λίγο το Βέλγιο. Και ποτέ δεν ξέρεις.. Ως πολίτες του κόσμου πλέον μπορεί η μοίρα να με στείλει κάποια στιγμή εκεί.

Not bad...

Tagged: Belgium, Brugges, Brussels, Toyo Ito ]]> http://threelinesaway.wordpress.com/2011/07/10/belgium-travel-notes/feed/ 1 serenitsa DSC_0296 DSC_0326 DSC_0327 DSC_0614 DSC_0569 DSC_0597 DSC_0598 DSC_0634 DSC_0636 DSC_0378 DSC_0414 DSC_0385 DSC_0392 DSC_0467 DSC_0471 100_2750 DSC_0517 DSC_0498 http://threelinesaway.wordpress.com/2011/06/08/scotch/ http://threelinesaway.wordpress.com/2011/06/08/scotch/#comments Wed, 08 Jun 2011 18:49:04 +0000 serenitsa http://threelinesaway.wordpress.com/?p=917 ]]> Και να’μαι…!! Πέρασε σχεδόν ένας μήνας από τότε που επέστρεψα από το ταξίδι μου, αλλά ένα αφιέρωμα στο Εδιμβούργο, δε γινόταν να μη γίνει! Για όσους δε θυμούνται ή δεν ξέρουν, στο Εδιμβούργο πήγα μισή (βλ. πρόβλημα μέσης κτλ). Το σημαντικότερο είναι ότι επέστρεψα ολόκληρη.

Το καλό ήταν ότι παρόλες τις φήμες, ο καιρός τις 4 ημέρες που ήμουν εκεί ήταν άψογος. Και κυρίως αναφέρομαι στη βροχή. Κυρία η βροχή, εξαφανισμένη!  Ψάχνω τρόπο να περιγράψω την πρωτεύουσα της Σκωτίας, κατάλληλες λέξεις, και ανατρέχω στις φωτογραφίες μου. Θα ξεκινήσω, σκέφτομαι, με την πρώτη φωτογραφία στο Εδιμβούργο. Και βλέπω…

Αυτή είναι η κουζίνα των κοριτσιών. Φωτογραφία όχι αντιπροσωπευτική του Εδιμβούργου, αλλά αντιπροσωπευτική της τάξης του σπιτιού! ΕεΕεΕε; Οπότε αφού έχει αποτύχει η πρώτη μου προσπάθεια για μία δημιουργική περιγραφή του τοπίου, θα ξαναπροσπαθήσω.

Γράφω λοιπόν τα τρία πρώτα πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό. 1. πράσινο, 2. κιλτ, 3. ανάποδη οδήγηση. Και σίγουρα λέγοντας πράσινο δεν αναφέρομαι σε κάποια παραταξιακή προτίμηση, αλλά στα άφθονα πάρκα και δέντρα που συναντά κανείς ακόμη και δίπλα στους πιο κεντρικούς δρόμους της πόλης. Η αρχιτεκτονική σε μαγεύει. Ή καλύτερα σε ταξιδεύει. Μην ξεχάσετε να επισκεφτείτε το κάστρο (14 λίρες αν θυμάμαι καλά). Το μοναδικό ίσως μνημείο που πληρώνεις για να μπεις. Τσουχτερό, αλλά απολαμβάνεις τη θέα από ψηλά και κρύβει μία μικρή πόλη μέσα στα τείχη του. Ιδιαίτερα creepy οι φυλακές στο υπόγειο. Όταν έμπαινα ήμουν μόνη μου, φώτα δεν υπήρχαν κ είχε αισθητήρα που με το που περνούσα από μπροστά ξεκινούσε την ξενάγηση. Τρομακτικό.

Επαναλαμβάνω: Βρίσκομαι στο κέντρο!

Οι φυλακές στο κάστρο

Το κάστρο

Οι γκάιντες παίζουν πολύ συχνά. Κιλτ φοράει ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό των ανδρών σε σχέση με αυτό που θα φανταζόμουν. Σάββατο βράδυ βρεθήκαμε σε μία παλιά εκκλησία που έχει μετατραπεί σε bar-club. Με δύο ορόφους παρακαλώ. Ανάμεσά μας νέοι Σκωτσέζοι με φουστίτσες. Ρωτάω τη Gioia αν αληθεύει η φήμη που τους θέλει να μη φοράνε εσώρουχο. Η Gioia με τη σειρά της ρωτάει έναν αν φοράει εσώρουχο. Κι εκείνος… μας δείχνει (!) ότι δε φοράει..:/

Α! Επίσης.. για τους λάτρεις του Harry Potter υπάρχει το Elephant House. Δε θα βρείτε τον Harry εκεί σίγουρα, αλλά φανταστείτε ότι ήταν ένας από τους χώρους έμπνευσης της Rowling για τη συγγραφή των βιβλίων της. Με θέα φυσικά το κάστρο της πόλης. Μην παραλείψετε να δοκιμάσετε την καροτόπιτα (πιο ωραία από όσο ακούγεται). Βασικά ό,τι έφαγα μου άρεσε.. Ένα δείγμα…

Δεύτερο υπέροχο καφέ, που λειτουργεί και για φαγητό είναι το… (ξέχασα το όνομά του, αλλά σε λίγο θα κάνω update!). Στο οποίο βέβαια ούτε θυμάμαι τι παρήγγειλα, γιατί δε μου άρεσε. Και μετά για να μη φύγω απογοητευμένη, ήπια ένα ουισκάκι, στις 6 το απόγευμα (άλλο πράγμα το σκωτσέζικο ουίσκυ)! Υπέροχη διακόσμηση, παλιά έπιπλα, και η ραπτομηχανή στον τοίχο κουβαλάει μάλλον πολλά φορέματα στις πλάτες της των κυριών της εποχής. Και τώρα θυμήθηκα τις κυρίες της εποχής, μην ξεχάσω να παραλείψω κάτι διαφορετικό που είδα στα μουσεία! Έχουν ρούχα! Εποχής! Που τα δοκιμάζεις και βλέπεις πώς ντυνόντουσαν αιώνες νωρίτερα.. Και δεν έχασα ευκαιρία…

Βέβαια αν θέλει κανείς να δοκιμάσει και ρούχα σύγχρονης εποχής, εγώ θα συνιστούσα το Urban Outfitters, το οποίο έχει και ηλεκτρονικό κατάστημα για όποιον ενδιαφέρεται. Οι τιμές είναι ελαφρώς τσιμπημένες τώρα που είναι δύσκολοι οι καιροί, αλλά και πάλι η διακόσμηση θα σας ανταμείψει, έστω κι αν φύγετε με άδεια χέρια (όπως εγώ!). Για όσους λατρεύουν το εμφανές μπετόν!

Urban Outfitters

Την παραπάνω φωτογραφία την έβαλα γιατί επιλέχθηκε ως η αγαπημένη καμμένη λήψη μου. Βρίσκεται σε ένα παρεκκλήσι. Σκοτεινό. Η ταχύτητα του διαφράγματος προφανώς ήταν μικρή, με αποτέλεσμα ο τύπος στη μέση που απολαμβάνει την ξενάγησή του να μου δίνει την εντύπωση ότι ακούει την απίστευτη μουσική και οι άλλοι γύρω του χορεύουν. Όλα αυτά με λίγη φαντασία…

Και για τέλος… αναφέρω τη silent disco, στην οποία δεν πήγα, γιατί το πρώτο βράδυ η μέση μου δε με άφηνε να ισιώσω! Πρόκειται για event, όπου στην είσοδο προμηθεύεσαι ακουστικά. Όταν μπαίνεις μέσα δεν υπάρχει μουσική στα ηχεία, αλλά μπορείς να επιλέξεις τι μουσική θα ακούσεις από τα ακουστικά σου! Αποτέλεσμα; Διαφορετικοί χοροί σε έναν σιωπηλό χώρο.

This is Edinburgh (μια ιδέα!)

Tagged: castle, Edinburgh, ταξίδια, Scotland ]]> http://threelinesaway.wordpress.com/2011/06/08/scotch/feed/ 4 serenitsa edinburgh01 edinburgh06 edinburgh02 edinburgh03 edinburgh04 edinburgh05 edinburgh08 edinburgh12 edinburgh11 edinburgh10 DSC_0162 edinburgh09 http://threelinesaway.wordpress.com/2011/05/22/career-beginning/ http://threelinesaway.wordpress.com/2011/05/22/career-beginning/#comments Sat, 21 May 2011 22:35:27 +0000 serenitsa http://threelinesaway.wordpress.com/?p=913 ]]> Γύρισα από την εκδρομούλα μου στις Βρυξέλλες και το Εδιμβούργο. Το νέο βέβαια είναι ότι κατάφερα να πάω! Έστω και με μια ζώνη για να κρατάει σταθερή τη μέση μου και πλήρως χαπακωμένη. Έβαλα τα δυνατά μου δηλαδή και τα κατάφερα. Και φυσικά πέρασα και υπέροχα. Θα ακολουθήσει το τυπικό ποστ travel guide κτλ. Άλλο θέλω να πω τώρα.

Στην πρωτεύουσα της Ευρώπης έκανα ένα νέο ξεκίνημα. Το καραόκε. :/ Άλλωστε από εκεί ξεκινάνε όλοι! Έκανα την αρχή με κάτι ξενόφερτα πράγματα του Σατανά και μετά… ρωτήσαμε εάν υπάρχει κάτι σε ελληνικό.

Και ναι! Υπήρχε, αλλά ο “υπεύθυνος” δεν ήξερε ούτε τους τίτλους ούτε τα τραγούδια, οπότε πρότεινε να τα δούμε μαζί στον υπολογιστή. Πρώτο τραγούδι (που εμφανίστηκε, όχι που τραγούδησα): Βασίλης Καρράς – Δεν πάω πουθενά. !!!!  Επόμενο, του λέμε. Ρίχνει Μακρόπουλο ή κάτι παρόμοιο μετά. ΌΧΙ, ΌΧΙ, ΕΠΟΜΕΝΟ, ΕΠΟΜΕΝΟ. Μετά από 5 τραγούδια, τα παίρνει ο ευγενικός τύπος και λέει “πείτε αυτό”. Κοιτάω την οθόνη.. η μουσική ξεκινάει να παίζει και εγώ αρχίζω να τραγουδάω… σε pub των Βρυξελλών όλα αυτά…

Σημ. 1 : Τις στροφές δεν τις ήξερα καθόλου και προσπαθούσα απλά να απαγγείλω τους στίχους.
Σημ. 2 : Είναι αξιοπερίεργο που ήξερα τουλάχιστον το ρεφραίν. Ο ξάδερφος Τ. που με συνόδευε το άκουγε πρώτη φορά. Πρώτη φορά από μένα. Δεύτερη από τη Ρίτα (ε ναι, το ξανακούσαμε, για να μάθω και τις στροφές για την επόμενη φορά).

Tagged: Ρίτα Σακελλαρίου, απαλλάχτηκα από σένα, καραόκε ]]> http://threelinesaway.wordpress.com/2011/05/22/career-beginning/feed/ 2 serenitsa http://threelinesaway.wordpress.com/2011/05/08/getting-older/ http://threelinesaway.wordpress.com/2011/05/08/getting-older/#comments Sun, 08 May 2011 21:36:08 +0000 serenitsa http://threelinesaway.wordpress.com/?p=909 ]]>

Σιγά σιγά ο χρόνος περνάει κι εμείς μεγαλώνουμε. Όλοι. Συγκεκριμένες καταστάσεις μας κάνουν να το συνειδητοποιούμε όλο και περισσότερο.

Άρχισε να μου κακοφαίνεται η κατάσταση όταν άρχισε ένα μεγάλο ποσοστό των “διασήμων” να είναι μικρότερό μου. Και τι θέλω να πω; Οι ποδοσφαιριστές, οι αθλητές γενικότερα, οι ηθοποιοί (όχι όλοι εννοείται, αλλά αρκετοί), οι τραγουδιστές.. Για τους χορευτές μη μιλήσω.. ούτε για τα μοντέλα, που σιγά σιγά θα τους περνάω και 10ετία.

Δεύτερο σοκ μετά το πανεπιστήμιο. Φοιτητικά εισιτήρια τέλος. Και όλες οι εκπτώσεις που συνόδευαν το πάσο μας. Ύστερα από λίγο πάνε και τα προγράμματα από τη “νέα γενιά” που απευθύνονται στους νέους (μέχρι 26 λέει, λες και μετά γεράσαμε..). Σε ελάχιστες περιπτώσεις βλέπω τους νέους να τους κατατάσσουν μέχρι τα 30. Ελπιδοφόρο! Δε συμβαίνει το ίδιο και στις δημοσκοπήσεις. Πάντα οι ηλικίες χωρίζονται 18-24 και 25-34 κοκ..

Οι φίλοι παντρεύονται και κάνουν παιδιά.

Ξεκινάμε να κάνουμε φορολογική δήλωση! (Α πα πα)

Οι αντοχές μας εγκαταλείπουν. Είμαι στο κρεβάτι με τη μέση μου. Δεν μπορώ να κουνηθώ. Με το ζόρι σηκώνομαι και περπατάω γύρω γύρω στο σπίτι. Ένα μπαστουνάκι θα με βοηθούσε είναι η αλήθεια, γιατί νιώθω ότι η μέση μου δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος μου (το οποίο παρεπιπτόντως, δεν είναι και τόσο μεγάλο).

Αγαπημένα πρόσωπα αρχίζουν και φεύγουν από τη ζωή.

υ.γ. Πολύ αισιόδοξο το μήνυμά μου, αλλά βαρέθηκα την ξάπλα. Έχω κλείσει εισιτήρια σε 5 μέρες… Το όνειρο που είχα γράψει νωρίτερα προμήνυε ότι δε θα πάω, επειδή δεν είχα εκτυπώσει τα εισιτήρια (το οποίο το έκανα αμέσως μετά το όνειρο!), αλλά αρχίζει και με φοβίζει η ιδέα ότι μπορεί να μην πάω, επειδή δε θα μπορώ να κουνήσω τα πόδια μου.. Καλύτερα να είχα ξεχάσει να εκτυπώσω… Τουλάχιστον με πήραν στο μεταπτυχιακό που περίμενα. Κακό κι αυτό κατά κάποιο τρόπο, γιατί δείχνει ότι τα όνειρά μου βγαίνουν…

Υπομονή.. Θα περάσει…

Ο αδερφός μου επέστρεψε στην πατρίδα για Πάσχα με τη Ryanair και ακούμπησε το ηλεκτρονικό του εισιτήριο στο τραπεζάκι του σαλονιού. Εγώ έχω ήδη κλείσει εισιτήριο για να τον επισκεφτώ μέσα στο Μάιο. Στο όνειρό μου με είδα στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Ούτε μία ώρα πριν την αναχώρησή μου. Συνειδητοποιώ ότι δεν έχω εκτυπώσει το εισιτήριό μου και χωρίς αυτό δε φεύγω. Ρωτάω έναν υπεύθυνο στην αίθουσα των αναχωρήσεων και με ενημερώνει ότι υπάρχει εκτυπωτής στον κάτω όροφο, αλλά δεν παρέχεται υπηρεσία εκτύπωσης από το αεροδρόμιο. Είχα δέκα λεπτά για να πάω σπίτι μου να εκτυπώσω και να επιστρέψω. Εννοείται πως δεν προλάβαινα. Και εννοείται πως δεν είδα τη συνέχεια του ονείρου. Απλώς ένιωθα σίγουρη ότι το ταξίδι που περίμενα εδώ και καιρό, δεν πρόκειται να πραγματοποιηθεί.

Δεύτερη κατάσταση. Δύο μέρες πριν χάζευα σε μία ιστοσελίδα με vintage ρούχα στην Αγγλία. Κατέληξα στην υποκατηγορία των θέσεων εργασίας που προσφέρει. Ζητάνε ένα φωτογράφο, όχι απαραίτητα επαγγελματία, για τη φωτογράφιση των προϊόντων για το online shop τους. Συγκεκριμένα θέλουν 150 φωτογραφίες την ημέρα (19 ανά ώρα) και photoshopping  90 φωτογραφίες την ημέρα (11 ανά ώρα). Η περιγραφή ήταν ιδιαίτερα αγχωτική. Part-time job, με έδρα το Λονδίνο, καλή φάση είπα. Βλέπω, λοιπόν, στον ύπνο μου ότι στέλνω βιογραφικό (το οποίο δεν έχει και κάτι ιδιαίτερο στον τομέα της φωτογραφίας, πέρα από το ότι μου αρέσει!).. Και μάλιστα το στέλνω χωρίς καμία πρόθεση να πάω στην Αγγλία, γιατί το πρόγραμμα της ζωής μου έχει πάρει άλλη πορεία. Μου έρχεται η εξής καταπληκτική απάντηση (στον ύπνο μου πάντα!). Ότι αποφασίζουν να κάνουν φωτογράφιση στην Αθήνα και με θέλουν εκεί. Φανταστικό! Πηγαίνω, αλλά με ένα συνεχές άγχος ότι δε θα καταφέρω να βγάλω τον αριθμό των φωτογραφιών που ζητούνται. Και μάλιστα όταν περνάω τις φωτογραφίες στον υπολογιστή, διαπιστώνω ότι οι περισσότερες είναι θολές! Catastrophe!

Βέβαια μετά από ένα τέτοιο όνειρο, είπα να δημοσιεύσω τη σελίδα της εργασίας, μήπως κι ενδιαφέρεται κάποιος άλλος Έλληνας να επιτύχει αυτό που εγώ δεν κατάφερα! Για όσους αναζητάτε εργασία λοιπόν, πιέστε εδώ! Update: Η συγκεκριμένη δουλειά δεν υπάρχει πια! Μπορείτε όμως να δείτε μήπως υπάρχει κάτι άλλο διαθέσιμο που να ταιριάζει στο cv σας!

Και το τελευταίο που είδα, χωρίς ιδιαίτερη (λέμε τώρα) σημασία είναι ότι με πήραν σε ένα μεταπτυχιακό που έχω κάνει αίτηση. Με πήρανε, λέει και πρέπει να απαντήσω μέχρι 6 Ιουνίου. Εγώ βέβαια, στην πραγματικότητα, έχω αποφασίσει πού θα πάω! Απλώς θέλω να εξακριβώσω, όταν με το καλό αυτή την εβδομάδα πιθανότατα έρθει το original, εάν ισχύουν οι πληροφορίες που μου έδωσε ο ύπνος μου!

Βρήκα δύο ενδεχόμενα. Το ένα είναι όντως αυτό που περιέγραψα παραπάνω. Το δεύτερο υποστηρίζει ότι προέρχεται από την τούρκικη λέξη kadem που σημαίνει καλή τύχη. Και μάλιστα ότι ο γκαντέμης αποτελεί μία ειρωνική προσφώνιση ουσιαστικά. Οι περισσότερες πηγές θεωρούν πιο έγκυρη τη δεύτερη περίπτωση. Αυτό δικαιολογείται ως εξής: Η λέξη γκαντέμης είναι αρκετά παλιά λέξη, σε αντίθεση με την αμερικάνικη έκφραση η οποία διαμορφώθηκε ουσιαστικά τον προηγούμενο αιώνα. Βέβαια εγώ γλωσσολόγος δεν είμαι, οπότε συμπέρασμα δε βγάζω. Περιμένω και τη miss linguistics να μας δώσει τα φώτα της.

Η μόνη παρατήρησή μου είναι ότι θεωρώ πιο λογικό το god damnit να έγινε γκαντέμης και να διατήρησε τη σημασία του, παρά το kadem που είναι ειρωνία και τρέχα γύρευε.

υ.γ. extra info: Πιθανώς η λέξη γκόμενα να προέρχεται από την έκφραση goes-with-men (go-men)! Έχει και άλλες ερμηνείες, αλλά αυτή μου άρεσε περισσότερο!!