thoughts

not so far

Delft Blues 06/02/2010

Filed under: delft-ing,music takes me up — deda13 @ 11:53 πμ
Tags: , ,

Το μικρό μου Delft πολλές φορές το κατηγορώ: με μελαγχολεί, νιώθω να με περιορίζει, να το βαριέμαι. Είναι και άλλες όμως που με εκπλήσσει από το πουθενά! Είτε εξαιτίας των ανθρώπων του, είτε μιας γωνιάς που δεν είχα προσέξει μέχρι τότε, είτε δραστηριότητας, κίνησης! There is life in Delft!

 

Χτες και σήμερα λοιπόν, blue notes θα ακούγονται από 25 διαφορετικά σημεία της πόλης (έγινε πόλη ξαφνικά, χεχε), από νωρίς το απόγευμα μέχρι τις…2.35 πμ (οι πληροφορίες είναι μετά από προσωπική έρευνα)! Bluesfestival, http://www.delftblues.nl/, με πλούσιο πρόγραμμα, κυρίως Ολλανδικές μπάντες αλλά και μη, που προκαλούν αναστάτωση στις ψηλές Ολλανδές κοπέλες, οι οποίες χοροπηδάνε και λυσσομανάνε λες και βλέπουν το… «Σάαααακηηηη» (άλλη μια παρατήρηση της επίπονης σε αυτή την περίπτωση έρευνας μου….).

 

Και κάπου ανάμεσα στο 4ο και 5ο bar, ξεκίνησε μια από αυτές τις άκυρες «φιλολογικές» συζητήσεις για το..τί ακριβώς ακούμε! Blues? Jazz? Και τι είναι τι? Ενοχλητικό να μην μπορείς να απαντήσεις ξεκάθαρα, αλλά ρίξαμε το φταίξιμο στα Southern Comfort (τιμής ένεκεν στην ατμόσφαιρα του festival) και συνεχίσαμε…

 

Στη φωτογραφία φαίνεται μία από τις μπάντες που ακούσαμε. Αυτό που ΔΕ φαίνεται, είναι ο αεικίνητος τραγουδιστής, μαυρούλης, κοντούλης, με μπούκλα καρέ ΞΑΝΘΟ μαλλί, τον έλεγες και πιθηκάκι, που χοροπηδάει πάνω κάτω ξεσηκώνοντας το κοινό! Ναι, ναι…Ολλανδός και αυτός, και ας μη του φαινόταν. Και ξαφνικά τα φώτα στράφηκαν στον εξώστη απέναντι από τη σκηνή, όπου είχε σκαρφαλώσει ο keyboardιστας και έπαιζε ανεβασμένος σε ένα τραπέζι αγκαλιά με ανυπεράσπιστη πελάτισσα!!!

 

Ένας τρελός πίθηκος στο De Waag.

Και για να μη μείνει η απορία….παραθέτω τα παρακάτω:

“Blues music. The South: Negro Music”

“The blues is a blending of African and European traditional music characterized by its melancholy or blue notes expressing suffering and deprivation. Songs are typically structured in three-line verses, with the third line summing up, or rephrasing, the sentiment expressed in the first two. Beginning in the 19th century, blues music developed throughout the southern United States from slave work songs and field hollers…..From the mid-1920s into the early 1930s, «artist and repertoire» (known as A&R) staff scoured the South and northern cities in search of talent for the race-record subsidiaries of major record companies, and in Atlanta they recorded a distinct style of country blues performers. The use of twelve-string guitars, more strumming than picking, irregular rhythms, and a nasal vocal technique typified the Atlanta sound. In Chicago, African American migrants from the South formed a new style of urban blues… Even though the number of blues recordings began to wane after the Great Depression and into the 1940s, the genre remained a popular form of expression in northern cities. When white listeners became interested in blues music in the late 1950s and early 1960s, many of the country blues musicians had ceased playing music or lived in obscurity until blues revivalists searched them out. …White performers had overtaken their black peers in popularity, and increasing numbers of white musicians began playing the blues.”

"People just love the rhythm of this music, ιt makes them move."

Advertisements
 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s