thoughts

not so far

museum nacht delft… 15/11/2010

Filed under: arch & art,delft-ing — deda13 @ 1:18 πμ
Tags:

Μπορεί να μην πήγαινα ποτέ στα 2-3 μουσεία που γύρισα την περασμένη Παρασκευή αν δεν ήταν το…»Μuseum Nacht Delft«.Και μάλλον δεν είμαι η μόνη…

Τα εισητήρια ήταν κόκκινα φωτάκια ποδηλάτου με σχήμα ένα βέλος και θα το πω πολύ πρακτικό γιατί πάντα χρειάζεσαι ένα επιπλέον φωτάκι! Τα αναθεματισμένα ή που θα βρίσκονται στη λάθος τσάντα ή που θα είναι χαλασμένα ή που θα τα χαλάσεις στη διαδρομή…Και ο κακός κύριος αστυνομικούλης (παντού ίδιοι είναι) θα σε σταματήσει την πιο ακατάλληλη μέρα και εκεί που είσαι έτοιμος να του απαντήσεις «WTF?» όταν σε ρωτήσει γιατί δε γυρνάς στη χώρα σου που έχει καλύτερο καιρό,  θα σου δώσει τη λυπητερή των 35euros και θα σε αποστομώσει…

Anyway…μπαλονάκια, live food art και ένα τραπέζι μπογιές που ήθελα να πάρω σπίτι μου αποθανάτησα…Μετά με πέθανε η βροχή στο δρόμο για Rotterdam και σκεφτόμουν πως αν μπορούσα θα ‘πρεπε να έπαιρνα τα μπαλονάκια πάνω από τα σύννεφα…


 

There are 11888 ways to crash with a bike 12/07/2010

Ημερολόγιο: 4 Ιουλίου

11 λαστιχάκια πρέπει να συνδέουν τα πάνω δόντια με τα κάτω.  Έχουν ήδη περάσει 8 μέρες από τότε που ξύπνησα στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου του Delft, στο οποίο έφτασα μετά από 8 ποτά το προηγούμενο βράδυ και ένα άσχημο πέσιμο από το ποδήλατο με το κεφάλι. 8 κρεμοειδή γεύματα την ημέρα από τότε, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν είναι ικανά να καταλαγιάσουν την πείνα μου. Όλο μαζί :11888. Τυχαίο? Δε νομίζω.

Παρασκευή απόγευμα. Η βαλίτσα έτοιμη. Το laptop στην τσάντα του. Το inspection του δωματίου της Roland είχε ολοκληρωθεί με τεράστια επιτυχία από τον Κυρ-Τάκη (Caretaker) λίγες ώρες πριν και εγώ ένιωθα υποχρεωμένη να γιορτάσω την αναχώρηση μου από τις Κάτω Χώρες: 19.30 το απόγευμα του Σαββάτου θα πετούσα. Έτσι νόμιζα δηλαδή.

Είναι ακόμα πολύ έντονες οι μνήμες μου από την αίσθηση του να ΜΑΣΑΩ τα νόστιμα (πλην λιγοστά σε κάθε μερίδα) tapas του cubanita στην Beestenmarkt. Παρασκευή βράδυ: το τελευταίο μου dinner το μοιράστηκα με την αγαπητή Monica –όχι, η κρέμα αραβοσίτου Γιώτης δεν πιάνεται για dinner.

Καταστροφικά αποτελέσματα είχαν τα cocktails εκείνο το βράδυ… Σαν να είμαι ήδη Θεσσαλονίκη έλεγα και παραγγέλναμε τα επόμενα γελώντας! «Γελά ο μωρός…» …Είχε και πανσέληνο. Λες να έπαιξε και αυτό το ρόλο του? Η΄ μήπως η έλλειψη φρένων ήταν ο μόνος και καθοριστικός παράγοντας? Hmmmm….

Και ενώ στο party που ακολούθησε την ίδια νύχτα η προσέλευση ξεκίνησε κατά τη μία…εγώ είχα φτάσει νωρίτερα και ήθελα ήδη να αναχωρήσω από την κούραση και την ανυπομονησία να κοιμηθώ, να ξυπνήσω και να φύγω! Και τι κάνεις? Αποχαιρετάς σιγά σιγά όλους τους θαμώνες (κάτι το ποίο θα έπαιρνε 1 ώρα minimum) ή απλά….γλιστράς έξω και ανεβαίνεις τάχιστα στο ποδηλατάκι σου χωρίς να σε πάρει χαμπάρι κανείς???? Ε ναι. Ούτε κατάλαβα για πότε είχα φτάσει στα μισά της απόστασης μέχρι το κρεβάτι μου. Και εκεί κάτω από την γέφυρα…αναπτύσσω ταχύτητα…στραβοτιμονιά…βλέπω το πεζοδρόμιο…βουτιά….αγγίζω το πεζοδρόμιο. Με τα μούτρα εννοείται.

Απίστευτη πτώση! Απίστευτο και το ότι η Ολλανδή που με βρήκε να κείτομαι φαρδιά πλατιά κάτω δεν ήξερε Αγγλικά!!! Πρέπει να πέτυχα (ή μάλλον με πέτυχε η μοναδική στην περιοχή, σίγουρα)! Εντάξει, δε μπορώ να πω…κάλεσε το ασθενοφόρο άμεσα η κοπέλα (αν δεν κάλυπτε τα έξοδα η Ευρωπαϊκή κάρτα θα έλεγα πως καλύτερα να καλούσε taxi – 500 euros το ambulance….)! Και εγώ να προσπαθώ να μιλήσω με κάποιον, να πάρω τηλέφωνο, να ειδοποιήσω…πράγμα δύσκολο με σπασμένο σαγόνι…και οδυνηρό!

Τα ασθενοφόρα μου προκαλούν παρόμοια συναισθήματα με τις νεκροφόρες. Με ανατριχιάζουν και με φοβίζουν. Νομίζω δεν άνοιξα στιγμή τα μάτια μου…Ούτε για να κοιτάξω έναν φίλο που είχε καταφτάσει, έντρομος υποθέτω, την τελευταία στιγμή πριν κατευθυνθούμε για το νοσοκομείο. Το πόσες ενέσεις μου έκανε ο νοσοκόμος (δεν τον είδα καν)…δεν το θυμάμαι, έχασα λογαριασμό!

Εφιάλτης η νύχτα…και για μένα και για κάποιους άλλους που ήταν δίπλα μου. Ξύπνησα με ένα κεφάλι τόσο βαρύ. Δεν μπορούσα ακόμα να συνειδητοποιήσω τι είχε γίνει! Ούτε χωρούσαν οι επιπτώσεις του στο μυαλό μου. Η ώρα ήταν 13.00, ο γιατρός  να λέει με το γνωστό Dutch and bitchy style “You are very very sick. You cannot fly today. Your jaw is broken.” Και γω να κοιτάζω το ρολόι και να υπολογίζω πόση ώρα έχω διαθέσιμη για να το σκάσω και να φύγω για αεροδρόμιο…Που γεγονός είναι πως ήταν αδύνατο. Ούτε μέχρι την τουαλέτα δεν τη έβγαζα…

Η αλήθεια είναι ότι με πρόσεξαν τις επόμενες 2 μέρες. Με έβαλαν στον 7ο όροφο, παράθυρο, με ωραία θέα…Με ρωτούσαν συνέχεια τι θέλω να φάω και με εφοδίαζαν με παυσίπονα! Χαπακωμένη ως εκεί που δεν παίρνει τα πρώτα 24ωρα… Τα καλύτερα έχω να λέω για τα Ολλανδικά νοσοκομεία. Καταρχάς δε μυρίζουν σαν νοσοκομείο. Είναι οργανωμένα και καθαρά σαν τις καλύτερες κλινικές εδώ και υπάρχουν πλούσια menu για τα γεύματα της ημέρας. Βέβαια εγώ από τα menu πολλές επιλογές δεν είχα…μόνο τι γεύση κρέμα θέλω διάλεγα. Οι νοσοκόμες ήταν ευγενικές και κατέφταναν με το πάτημα ενός κουμπιού!

Περίεργο μου φάνηκε ότι τα δωμάτια ήταν μεικτά. Με αποτέλεσμα να είμαι μαζί με δυο Ολλανδούς που έβλεπαν κάθε βράδυ το mundial, μια γιαγιά που…αεριζόταν κάθε τρεις και λίγο και ροχάλιζε και τελευταίο entry έναν παππού από εγκεφαλικό που παραμιλούσε στον ύπνο του και στον…ξύπνιο του. Μόνο ο ένας Ολλανδός ήξερε Αγγλικά, αλλά ούτε και αυτός μου είπε κουβέντα ούτε φυσικά και οι υπόλοιποι. Καθόλου φιλικοί, όχι ότι μου έκανε εντύπωση μετά από 9 μήνες εδώ. Μόνο να παραπονεθεί ήξερε ο βλάκας. Όταν οι καλοί μου επισκέπτες ήταν 2ψήφιοι σε αριθμό ενώ επιτρέπονται 2 ανά ασθενή. Ζήλευε εγώ λέω. 😉

Και εκεί που σου χουν λείψει η πόλη σου, η «άλλη» σου ζωή που έχεις αφήσει πίσω, οι δικοί σου άνθρωποι και η αγάπη τους…παίρνεις τόσο κουράγιο και φροντίδα και ενέργεια από τη σημασία που σου δίνουν κάποιοι που δεν σε ξέρουν ούτε τους ξέρεις τόσο καλά. Κάποιοι που δεν περίμενες ακόμα να νοιαστούν. Και χαίρεσαι. Και νιώθεις ευγνώμων.

 

The sun is up… 18/04/2010

Filed under: delft-ing,music takes me up — deda13 @ 11:00 πμ
Tags:

Sun by Caribouband

Σε τυφλώνει, σε κάνει να μοιάζεις με κινεζάκι που προσπαθεί να καταλάβει τα αγγλικά σου, σε κάνει να θέλεις να βάλεις τα γυαλιά σου, σου ζεσταίνει το jean όταν απλώνεσαι αραχτός στην καρέκλα, δεν αφήνει τον καφέ σου να παγώσει μέσα στα πρώτα 10 λεπτά έξω, σου θυμίζει πως το καλοκαίρι είναι κοντά, σε κάνει να πιστεύεις πως όλα θα πάνε καλα. The sun is here in Delft…

sunny Saturday in Beestenmarkt

 

Best Kees II 14/02/2010

Filed under: arch & art,delft-ing — deda13 @ 10:01 πμ
Tags: ,

Σε προηγούμενο post είχα γράψει πως η κατασκευή του γραφείου που…χτίζουμε σαν άλλοι Bob the builders, θα τελείωνε την επόμενη Παρασκευή…Τέλειωσε εν τέλει με μια Παρασκευή καθυστέρηση…και είχαμε τα επίσημα εγκαίνια προχτές!!!

Θυμηθήκαμε όλοι την αρχή αυτής της περιπέτειας, όταν ακόμα δεν ήταν σίγουρο αν θα πάρουμε την άδεια από τους «κακούς» πολιτικούς μηχανικούς να φτιάξουμε κάτι στο κτίριο τους, όταν ακόμα και εμείς οι ίδιοι αμφιβάλαμε για το αν θα τα καταφέρουμε ή όχι! Τέλος καλό, όλα καλά! Και ευτυχώς δεν αφήσαμε τον Kees χωρίς γραφείο! Θα ήταν κρίμα!

Την Παρασκευή λοιπόν, μετά από μια σύντομη παρουσίαση στον καθηγητή (υπεύθυνου για το μάθημα)  και σε κάποιες άλλες…προσωπικότητες της σχολής, ακολούθησαν τα…αποκαλυπτήρια του peacock γλυπτού του Kees και….barbeque!!!

The curved wall...αμφιλεγόμενος...αλλά φτιαγμένος από τα χεράκια μας έχει άλλη αξία...

The glass door...Ζυγίζει 250 κιλά, στηρίζεται μόνο σε έναν ακριανό άξονα, έχει μήκος 3 μέτρα και ναι, στέκεται στο ύψος της!!!

Μετά τη δουλειά, η ανταμοιβή...

 

Delft Blues 06/02/2010

Filed under: delft-ing,music takes me up — deda13 @ 11:53 πμ
Tags: , ,

Το μικρό μου Delft πολλές φορές το κατηγορώ: με μελαγχολεί, νιώθω να με περιορίζει, να το βαριέμαι. Είναι και άλλες όμως που με εκπλήσσει από το πουθενά! Είτε εξαιτίας των ανθρώπων του, είτε μιας γωνιάς που δεν είχα προσέξει μέχρι τότε, είτε δραστηριότητας, κίνησης! There is life in Delft!

 

Χτες και σήμερα λοιπόν, blue notes θα ακούγονται από 25 διαφορετικά σημεία της πόλης (έγινε πόλη ξαφνικά, χεχε), από νωρίς το απόγευμα μέχρι τις…2.35 πμ (οι πληροφορίες είναι μετά από προσωπική έρευνα)! Bluesfestival, http://www.delftblues.nl/, με πλούσιο πρόγραμμα, κυρίως Ολλανδικές μπάντες αλλά και μη, που προκαλούν αναστάτωση στις ψηλές Ολλανδές κοπέλες, οι οποίες χοροπηδάνε και λυσσομανάνε λες και βλέπουν το… «Σάαααακηηηη» (άλλη μια παρατήρηση της επίπονης σε αυτή την περίπτωση έρευνας μου….).

 

Και κάπου ανάμεσα στο 4ο και 5ο bar, ξεκίνησε μια από αυτές τις άκυρες «φιλολογικές» συζητήσεις για το..τί ακριβώς ακούμε! Blues? Jazz? Και τι είναι τι? Ενοχλητικό να μην μπορείς να απαντήσεις ξεκάθαρα, αλλά ρίξαμε το φταίξιμο στα Southern Comfort (τιμής ένεκεν στην ατμόσφαιρα του festival) και συνεχίσαμε…

 

Στη φωτογραφία φαίνεται μία από τις μπάντες που ακούσαμε. Αυτό που ΔΕ φαίνεται, είναι ο αεικίνητος τραγουδιστής, μαυρούλης, κοντούλης, με μπούκλα καρέ ΞΑΝΘΟ μαλλί, τον έλεγες και πιθηκάκι, που χοροπηδάει πάνω κάτω ξεσηκώνοντας το κοινό! Ναι, ναι…Ολλανδός και αυτός, και ας μη του φαινόταν. Και ξαφνικά τα φώτα στράφηκαν στον εξώστη απέναντι από τη σκηνή, όπου είχε σκαρφαλώσει ο keyboardιστας και έπαιζε ανεβασμένος σε ένα τραπέζι αγκαλιά με ανυπεράσπιστη πελάτισσα!!!

 

Ένας τρελός πίθηκος στο De Waag.

Και για να μη μείνει η απορία….παραθέτω τα παρακάτω:

“Blues music. The South: Negro Music”

“The blues is a blending of African and European traditional music characterized by its melancholy or blue notes expressing suffering and deprivation. Songs are typically structured in three-line verses, with the third line summing up, or rephrasing, the sentiment expressed in the first two. Beginning in the 19th century, blues music developed throughout the southern United States from slave work songs and field hollers…..From the mid-1920s into the early 1930s, «artist and repertoire» (known as A&R) staff scoured the South and northern cities in search of talent for the race-record subsidiaries of major record companies, and in Atlanta they recorded a distinct style of country blues performers. The use of twelve-string guitars, more strumming than picking, irregular rhythms, and a nasal vocal technique typified the Atlanta sound. In Chicago, African American migrants from the South formed a new style of urban blues… Even though the number of blues recordings began to wane after the Great Depression and into the 1940s, the genre remained a popular form of expression in northern cities. When white listeners became interested in blues music in the late 1950s and early 1960s, many of the country blues musicians had ceased playing music or lived in obscurity until blues revivalists searched them out. …White performers had overtaken their black peers in popularity, and increasing numbers of white musicians began playing the blues.”

"People just love the rhythm of this music, ιt makes them move."

 

Best Kees 26/01/2010

Filed under: arch & art,delft-ing — deda13 @ 7:22 μμ
Tags: , , ,

Τόσο καιρό, δεν έχω γράψει τίποτα για το αντικείμενο σπουδών μου στην περίφημη αρχιτεκτονική σχολή του TU Delft (http://bk.home.tudelft.nl/en/). (Μη γελάτε εσείς εκεί, ναι ξέρετε ποιες…σας ακούω! Ναι, σπουδάζω εκτός των άλλων εδώ…J). Και ως γνωστόν, αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, είναι γνωστό τι έπεται…Και καθόλου δε θα το ήθελα στην προκειμένη περίπτωση, και θα γίνει αντιληπτό το γιατί!

Το κύριο studio λοιπόν (Product design, http://www.bk.tudelft.nl/live/pagina.jsp?id=90686881-b74f-48d3-a7b1-305260313df9&lang=en ), είχε θέμα το σχεδιασμό μιας ευφάνταστης, έξυπνης όψης που θα χρησιμοποιεί πρωτότυπες κατασκευαστικές μεθόδους στήριξης και υλικά. Το design αυτής θα έπρεπε να ήταν τέτοιο ώστε να μπορεί να εφαρμοστεί και σε εσωτερικό χώρο, στην περίπτωση μας ως διαχωριστικό ενός γραφείου στο μηχανουργείο των Πολιτικών Μηχανικών. Λίγο…περίεργο έτσι όπως τέθηκε στην αρχή το ζητούμενο, (εσωτερικός τοίχος ή εξωτερική όψη?, επιφάνεια-όψη ή αντικείμενο-γραφείο?), ξεκαθάρισε στην πορεία καθώς η κάθε ομάδα τράβηξε το δρόμο της…και φτάσαμε στο τέλος της προηγούμενης χρονιάς με 11 προτάσεις από τις οποίες επιλέχτηκε…μία! Αυτή λοιπόν η «τυχερή» θα…κατασκευαστεί από εμάς! ‘Η μάλλον για να ακριβολογώ…κατασκευάζεται!!! Μπορεί εμάς τους ομοεθνείς ειδικά του τμήματος, να μη μας ευχαρίστησε 100% η επιλογή της συγκεκριμένης (έτσι για να επαληθεύσουμε και την καταγωγή μας…;-) ), αλλά το όλο εγχείρημα της κατασκευής (επεμβαίνοντας ταυτόχρονα στο άντρο των αντίπαλων Πολ. Μηχ. χωρίς να το πάρουν μυρωδιά…χεχε) είναι τουλάχιστον ενθουσιαστικό!

ο τοίχος έπεσε...ο καινούριος? θα υψωθεί?

Είμαστε καμιά 25αριά φοιτητές (1 Κινέζα, 1 Καναδή, 1 Ρουμάνα, 4 Έλληνες…και πολλοί ψηλοί Ολλανδοί…) που εδώ και 3 βδομάδες δουλεύουμε 8ωρα (8.00 – 16.00 “absences and delays will be noted…”) έχοντας το φοβερό look εργάτη (μπλε φορμούλα, σκονισμένα παπούτσια, καφέ στο χέρι και βλέμμα στο ρολόι…). Sawing machine, drilling, welding, cutting, bending, screwing…όλα τα κάνουμε! Τα σχέδια με τις τεχνικές λεπτομέρειες τα είχαμε ολοκληρώσει ήδη πριν τα Χριστούγεννα. Είχαμε χωριστεί σε ομάδες για το κάθε μέρος του γραφείου. Εγώ ήμουν στην οροφή….γι’ αυτό και αν πέσει να μας πλακώσει…δε θα ‘ναι καθόλου καλό!!!!

http://www.bestkees.nl/introduction.html

Έχουμε και site!!!  Ε ναι…Αφού ψάχνουμε (ψάχναμε? Δεν είμαι ενήμερη…) και για sponsors! Διατίθεται κανείς???? Πάντως απ’ όσο το έριξα μια ματιά, δεν έχει και πλούσιο φωτογραφικό υλικό! Ειδικά τα όσα συμβαίνουν κάθε μέρα είναι απίστευτα…Λίγο η απειρία, λίγο η βλακεία…πολύ θέλει? Εγώ ας πούμε έκαψα τα μαλλιά μου χτες…Συνηθισμένη…θα πουν κάποιοι. Αλλά άλλο να σου συμβαίνει από κερί την επικίνδυνη (το πιστεύω) νύχτα του Επιταφίου και άλλο από ηλεκτροσυγκόλληση…Είναι πιο φαντασμαγορικό το δεύτερο! (Βέβαια στον ανοιχτό χώρο τα καμένα μαλλιά δεν μυρίζουν , ενώ χτες μαστουρώσαμε μέσα στο εργαστήριο…)…

προς το παρόν μόνο το δάπεδο υψώθηκε...

Λίγες φωτογραφίες για να δώσω μια ιδέα…και επιφυλάσσομαι για τις τελικές σε καμιά βδομάδα (προσευχόμαστε)!

επί τω έργω...

 

Happy up here 02/11/2009

Filed under: delft-ing — deda13 @ 3:05 πμ
Tags: ,

«Hey, hey, hey, it’s weird
My friends are coming
I will reveal them all the things I used to hide
Cause I’ve got pieces in my soul…»



«Blues and jazz and pop and rock & roll are crazy
These are the rhythms all my life I used to keep
But I’m afraid I cannot shine
Cause I’m afraid of all the things I can’t describe…»


Happy up here λοιπόν, μετά από μιά μαρτυρική εβδομάδα εξεταστικής – ούτε καταλάβαμε πότε άρχισε , ή και γιατί, ούτε πότε τελείωσε – , πάντως είναι πια πίσω μας. Ενώ τα καλύτερα…ε αυτά είναι μπροστά! Όμορφος μήνας ο Νοέμβρης, όπως πάντα! Όλο και κάτι περίεργο κάθε χρονιά  θα συμβεί, κάποιες καταστάσεις θα αλλάξουν, κάτι θα με εκπλήξει, θα με αλλάξει…Και φέτος ξεκινά με γλυκές επισκέψεις : τσουρεκάκι Tερκενλή, σιροπιαστά, τριγωνάκια  και ΙΟΝ αμυγδάλου  και συνεχίζεται με γλυκό ταξίδι : chocolat Viennois, Sachertorte, Linzertorte και Apfelstrudel!! What else is there?


Röyksopp!

(smoke mushroom)

Να τι άλλο περιμένω αυτό το μήνα! 6-11!  Συναυλία στην Melkweg (Milky Way, xexe), στο Amsterdam 🙂 !!! Αν όλα πάνε καλά με την παραλαβή των εισητηρίων…Θα είμαστε happy in there!

halloween dj's

halloween dj's. copyright: f.s