thoughts

not so far

How big is this apple? 15/01/2011

60 km² ….Τόσο είναι το Manhattan.

Πώς χωράει όλους αυτούς τους  αγχωμένους τουρίστες,  κατοίκους ή απλά εργαζόμενους (από τα 8.000.000 που βρίσκονται καθημερινά στο νησί μόνο το 1 εκατ. μένει εκεί) δε μπορώ να το καταλάβω. Μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες αστικές περιοχές στον κόσμο, μια πόλη δημιούργημα της αρχιτεκτονικής της και όχι το αντίθετο, μια πόλη που η ατμόσφαιρα είναι ηλεκτρισμένη 24/7, που οι ήχοι από κόρνες, οι μυρωδιές από τα πλανώδια pretzel, hot dog, gyros και falafel σε κυνηγάνε, μια πόλη που τα πεζοδρόμια της είναι 7 μέτρα πλάτος και το πλήθος που περπατά καλύπτει κάθε τετραγωνικό εκατοστό τους, μια πόλη τόσο φωτεινή τη μέρα όσο και τη νύχτα. Και παρόλα αυτά, δε σε φοβίζει. Σε μαγεύει. Κάθε φορά.

Αυτό είναι το Manhattan.

 

Brooklyn Bridge

 

 

Chinatown

Snow in New York


Advertisements
 

Chk Chk Chk (!!!) 02/12/2010

Filed under: arch & art,music takes me up — deda13 @ 6:33 μμ
Tags: , ,

Στο τελευταίο μου post «κράζω» τους κατά τα άλλα συμπαθητικούς Ολλανδούληδες συμφοιτητές μου…

Σε αυτό έχω μόνο να πω «Check this out» (x 3):

1. http://constructedtextiles.blogspot.com/

2. http://papercrete.wordpress.com/

3. http://www.volatileprototypes.com/about

Είναι τρία πολύ δυνατά blog, που ξεκίνησαν στα πλαίσια ενός μαθήματος στη σχολή και ανανεώνονται με up-to-date πληροφορίες για την έρευνα που συνεχίζεται.

Chk Chk Chk λοιπόν (!!!)

 

 

 

Moan for more 29/10/2010

Filed under: music takes me up,RaNdOm — deda13 @ 6:21 μμ
Tags: ,

Trentemoller, Paradiso, Amsterdam, 27th of  October 2010

Ενώ τα φώτα χαμήλωναν, στη σκηνή του Paradiso υψώθηκαν πετάσματα. Οι μουσικοί πήραν θέσεις με τον Trentemoller να ανεβαίνει τελευταίο και να ξεκινάει ένα απίστευτο δυνατό δεκάλεπτο…Ακολούθησε η καλύτερη συναυλία που έχω πάει όσο είμαι εδώ.

Η ατμόσφαιρα στο club ήταν πολύ πιο ηλεκτρισμένη απότι περιμέναμε από ένα event που ξεκίνησε στις 20.30, ημέρα Τετάρτη. Και όμως για ένα δίωρο χόρευαν όλοι στο ρυθμό χάνοντας την αίσθηση του χρόνου.

Οι κοπέλες στα φωνητικά με τραγούδια όπως το Moan και το Even though you’re with another girl μάγεψαν…»Ερωτεύτηκα» ! Όπως παραδέχτηκε και ένας φίλος…

 

Sivert in Tivoli, Utrecht 17/10/2010

Filed under: music takes me up,RaNdOm — deda13 @ 10:33 μμ
Tags: , ,

Την περασμένη Πέμπτη, ένας από τους «Norwegian legends»  όπως αυτοαποκαλέστηκε…(?), βρέθηκε στην Ουτρέχτη, στο Tivoli, για μια συναυλία με την καινούρια του μπάντα…

3 μόνο τραγουδάκια από τα αγαπημένα των Madrugada μας έκανε τη χάρη να πει…ενώ το album Moon Landing που κυκλοφόρησε πέρυσι και δεν το είχα ακούσει ξανά, το άκουσα όλο στη συναυλία…

Πέρα από την απογοήτευση που δεν χάρηκα τα παλιά αγαπημένα κομμάτια…έχω να πω η φωνή του ήταν καθηλωτική, η υπόλοιπη μπάντα κέρδισε τις εντυπώσεις ενώ ο ίδιος το ευχαριστήθηκε περισσότερο από εμάς…

Όσο για το Moon Landing, σίγουρα δεν έχει τo Strange Color Blue που αγαπάμε αλλά μια πιο λεπτή και διακριτική απόχρωση…Αξίζει πάντως και μετά από κάποια ακούσματα γίνεται όλο και πιο οικείο…

 

In Paradiso 07/06/2010

Live Concert in Paradiso, Amsterdam, on the 4th of June 2010, from the Heavy. Και εξηγώ.

Paradiso: Πρώην εκκλησιαστικός χώρος, άνοιξε τις πόρτες του πριν από 42 ολόκληρα χρόνια (τότε που εκεί δε βγαίναν από τα σπίτια τους μετά τις 21.00 εδώ ήταν μπροστά….) σαν συναυλιακός/χώρος διασκεδάσεως:  «Cosmic Relaxation Center Paradiso«!!!  http://www.paradiso.nl/web/English-Agenda.htm .Στο ξεκίνημα ήταν σκηνή για νέα ταλέντα (βλέπε Apollo Theater). Τα τελευταία χρόνια όμως αποτελεί έναν από τους δύο σημαντικότερους παρόμοιους χώρους της πόλης μαζί με τον «Melkweg» και πολύ γνωστά ονόματα παιρνούν από εδώ. Όπως αναφέρει και στο site: «a pop podium, a club and a cultural center in one»!

In front of the gates of Paradise.

Οι πιστοί μαζεύτηκαν....

The Heavy: Με τον τραγουδιστή να τα δίνει όλα πάνω στη σκηνή, τραγούδια με επιρροές από soul, funk, blues, rock, country….το συγκρότημα από το Noid, UK, απλά τα σπάει. Δε χρειαζόταν να είσαι fun για να μπεις στο ρυθμό και να περάσεις μια υπέροχη ώρα (ναι η διάρκεια είναι πάντα ένα θέμα). Κατεβάστε το «The House That Dirt Built» , το δεύτερο album τους. To videaki δίνει μια ιδέα…For u little sis.

We love Kelvin...

 

The sun is up… 18/04/2010

Filed under: delft-ing,music takes me up — deda13 @ 11:00 πμ
Tags:

Sun by Caribouband

Σε τυφλώνει, σε κάνει να μοιάζεις με κινεζάκι που προσπαθεί να καταλάβει τα αγγλικά σου, σε κάνει να θέλεις να βάλεις τα γυαλιά σου, σου ζεσταίνει το jean όταν απλώνεσαι αραχτός στην καρέκλα, δεν αφήνει τον καφέ σου να παγώσει μέσα στα πρώτα 10 λεπτά έξω, σου θυμίζει πως το καλοκαίρι είναι κοντά, σε κάνει να πιστεύεις πως όλα θα πάνε καλα. The sun is here in Delft…

sunny Saturday in Beestenmarkt

 

Delft Blues 06/02/2010

Filed under: delft-ing,music takes me up — deda13 @ 11:53 πμ
Tags: , ,

Το μικρό μου Delft πολλές φορές το κατηγορώ: με μελαγχολεί, νιώθω να με περιορίζει, να το βαριέμαι. Είναι και άλλες όμως που με εκπλήσσει από το πουθενά! Είτε εξαιτίας των ανθρώπων του, είτε μιας γωνιάς που δεν είχα προσέξει μέχρι τότε, είτε δραστηριότητας, κίνησης! There is life in Delft!

 

Χτες και σήμερα λοιπόν, blue notes θα ακούγονται από 25 διαφορετικά σημεία της πόλης (έγινε πόλη ξαφνικά, χεχε), από νωρίς το απόγευμα μέχρι τις…2.35 πμ (οι πληροφορίες είναι μετά από προσωπική έρευνα)! Bluesfestival, http://www.delftblues.nl/, με πλούσιο πρόγραμμα, κυρίως Ολλανδικές μπάντες αλλά και μη, που προκαλούν αναστάτωση στις ψηλές Ολλανδές κοπέλες, οι οποίες χοροπηδάνε και λυσσομανάνε λες και βλέπουν το… «Σάαααακηηηη» (άλλη μια παρατήρηση της επίπονης σε αυτή την περίπτωση έρευνας μου….).

 

Και κάπου ανάμεσα στο 4ο και 5ο bar, ξεκίνησε μια από αυτές τις άκυρες «φιλολογικές» συζητήσεις για το..τί ακριβώς ακούμε! Blues? Jazz? Και τι είναι τι? Ενοχλητικό να μην μπορείς να απαντήσεις ξεκάθαρα, αλλά ρίξαμε το φταίξιμο στα Southern Comfort (τιμής ένεκεν στην ατμόσφαιρα του festival) και συνεχίσαμε…

 

Στη φωτογραφία φαίνεται μία από τις μπάντες που ακούσαμε. Αυτό που ΔΕ φαίνεται, είναι ο αεικίνητος τραγουδιστής, μαυρούλης, κοντούλης, με μπούκλα καρέ ΞΑΝΘΟ μαλλί, τον έλεγες και πιθηκάκι, που χοροπηδάει πάνω κάτω ξεσηκώνοντας το κοινό! Ναι, ναι…Ολλανδός και αυτός, και ας μη του φαινόταν. Και ξαφνικά τα φώτα στράφηκαν στον εξώστη απέναντι από τη σκηνή, όπου είχε σκαρφαλώσει ο keyboardιστας και έπαιζε ανεβασμένος σε ένα τραπέζι αγκαλιά με ανυπεράσπιστη πελάτισσα!!!

 

Ένας τρελός πίθηκος στο De Waag.

Και για να μη μείνει η απορία….παραθέτω τα παρακάτω:

“Blues music. The South: Negro Music”

“The blues is a blending of African and European traditional music characterized by its melancholy or blue notes expressing suffering and deprivation. Songs are typically structured in three-line verses, with the third line summing up, or rephrasing, the sentiment expressed in the first two. Beginning in the 19th century, blues music developed throughout the southern United States from slave work songs and field hollers…..From the mid-1920s into the early 1930s, «artist and repertoire» (known as A&R) staff scoured the South and northern cities in search of talent for the race-record subsidiaries of major record companies, and in Atlanta they recorded a distinct style of country blues performers. The use of twelve-string guitars, more strumming than picking, irregular rhythms, and a nasal vocal technique typified the Atlanta sound. In Chicago, African American migrants from the South formed a new style of urban blues… Even though the number of blues recordings began to wane after the Great Depression and into the 1940s, the genre remained a popular form of expression in northern cities. When white listeners became interested in blues music in the late 1950s and early 1960s, many of the country blues musicians had ceased playing music or lived in obscurity until blues revivalists searched them out. …White performers had overtaken their black peers in popularity, and increasing numbers of white musicians began playing the blues.”

"People just love the rhythm of this music, ιt makes them move."