thoughts

not so far

There are 11888 ways to crash with a bike 12/07/2010

Ημερολόγιο: 4 Ιουλίου

11 λαστιχάκια πρέπει να συνδέουν τα πάνω δόντια με τα κάτω.  Έχουν ήδη περάσει 8 μέρες από τότε που ξύπνησα στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου του Delft, στο οποίο έφτασα μετά από 8 ποτά το προηγούμενο βράδυ και ένα άσχημο πέσιμο από το ποδήλατο με το κεφάλι. 8 κρεμοειδή γεύματα την ημέρα από τότε, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν είναι ικανά να καταλαγιάσουν την πείνα μου. Όλο μαζί :11888. Τυχαίο? Δε νομίζω.

Παρασκευή απόγευμα. Η βαλίτσα έτοιμη. Το laptop στην τσάντα του. Το inspection του δωματίου της Roland είχε ολοκληρωθεί με τεράστια επιτυχία από τον Κυρ-Τάκη (Caretaker) λίγες ώρες πριν και εγώ ένιωθα υποχρεωμένη να γιορτάσω την αναχώρηση μου από τις Κάτω Χώρες: 19.30 το απόγευμα του Σαββάτου θα πετούσα. Έτσι νόμιζα δηλαδή.

Είναι ακόμα πολύ έντονες οι μνήμες μου από την αίσθηση του να ΜΑΣΑΩ τα νόστιμα (πλην λιγοστά σε κάθε μερίδα) tapas του cubanita στην Beestenmarkt. Παρασκευή βράδυ: το τελευταίο μου dinner το μοιράστηκα με την αγαπητή Monica –όχι, η κρέμα αραβοσίτου Γιώτης δεν πιάνεται για dinner.

Καταστροφικά αποτελέσματα είχαν τα cocktails εκείνο το βράδυ… Σαν να είμαι ήδη Θεσσαλονίκη έλεγα και παραγγέλναμε τα επόμενα γελώντας! «Γελά ο μωρός…» …Είχε και πανσέληνο. Λες να έπαιξε και αυτό το ρόλο του? Η΄ μήπως η έλλειψη φρένων ήταν ο μόνος και καθοριστικός παράγοντας? Hmmmm….

Και ενώ στο party που ακολούθησε την ίδια νύχτα η προσέλευση ξεκίνησε κατά τη μία…εγώ είχα φτάσει νωρίτερα και ήθελα ήδη να αναχωρήσω από την κούραση και την ανυπομονησία να κοιμηθώ, να ξυπνήσω και να φύγω! Και τι κάνεις? Αποχαιρετάς σιγά σιγά όλους τους θαμώνες (κάτι το ποίο θα έπαιρνε 1 ώρα minimum) ή απλά….γλιστράς έξω και ανεβαίνεις τάχιστα στο ποδηλατάκι σου χωρίς να σε πάρει χαμπάρι κανείς???? Ε ναι. Ούτε κατάλαβα για πότε είχα φτάσει στα μισά της απόστασης μέχρι το κρεβάτι μου. Και εκεί κάτω από την γέφυρα…αναπτύσσω ταχύτητα…στραβοτιμονιά…βλέπω το πεζοδρόμιο…βουτιά….αγγίζω το πεζοδρόμιο. Με τα μούτρα εννοείται.

Απίστευτη πτώση! Απίστευτο και το ότι η Ολλανδή που με βρήκε να κείτομαι φαρδιά πλατιά κάτω δεν ήξερε Αγγλικά!!! Πρέπει να πέτυχα (ή μάλλον με πέτυχε η μοναδική στην περιοχή, σίγουρα)! Εντάξει, δε μπορώ να πω…κάλεσε το ασθενοφόρο άμεσα η κοπέλα (αν δεν κάλυπτε τα έξοδα η Ευρωπαϊκή κάρτα θα έλεγα πως καλύτερα να καλούσε taxi – 500 euros το ambulance….)! Και εγώ να προσπαθώ να μιλήσω με κάποιον, να πάρω τηλέφωνο, να ειδοποιήσω…πράγμα δύσκολο με σπασμένο σαγόνι…και οδυνηρό!

Τα ασθενοφόρα μου προκαλούν παρόμοια συναισθήματα με τις νεκροφόρες. Με ανατριχιάζουν και με φοβίζουν. Νομίζω δεν άνοιξα στιγμή τα μάτια μου…Ούτε για να κοιτάξω έναν φίλο που είχε καταφτάσει, έντρομος υποθέτω, την τελευταία στιγμή πριν κατευθυνθούμε για το νοσοκομείο. Το πόσες ενέσεις μου έκανε ο νοσοκόμος (δεν τον είδα καν)…δεν το θυμάμαι, έχασα λογαριασμό!

Εφιάλτης η νύχτα…και για μένα και για κάποιους άλλους που ήταν δίπλα μου. Ξύπνησα με ένα κεφάλι τόσο βαρύ. Δεν μπορούσα ακόμα να συνειδητοποιήσω τι είχε γίνει! Ούτε χωρούσαν οι επιπτώσεις του στο μυαλό μου. Η ώρα ήταν 13.00, ο γιατρός  να λέει με το γνωστό Dutch and bitchy style “You are very very sick. You cannot fly today. Your jaw is broken.” Και γω να κοιτάζω το ρολόι και να υπολογίζω πόση ώρα έχω διαθέσιμη για να το σκάσω και να φύγω για αεροδρόμιο…Που γεγονός είναι πως ήταν αδύνατο. Ούτε μέχρι την τουαλέτα δεν τη έβγαζα…

Η αλήθεια είναι ότι με πρόσεξαν τις επόμενες 2 μέρες. Με έβαλαν στον 7ο όροφο, παράθυρο, με ωραία θέα…Με ρωτούσαν συνέχεια τι θέλω να φάω και με εφοδίαζαν με παυσίπονα! Χαπακωμένη ως εκεί που δεν παίρνει τα πρώτα 24ωρα… Τα καλύτερα έχω να λέω για τα Ολλανδικά νοσοκομεία. Καταρχάς δε μυρίζουν σαν νοσοκομείο. Είναι οργανωμένα και καθαρά σαν τις καλύτερες κλινικές εδώ και υπάρχουν πλούσια menu για τα γεύματα της ημέρας. Βέβαια εγώ από τα menu πολλές επιλογές δεν είχα…μόνο τι γεύση κρέμα θέλω διάλεγα. Οι νοσοκόμες ήταν ευγενικές και κατέφταναν με το πάτημα ενός κουμπιού!

Περίεργο μου φάνηκε ότι τα δωμάτια ήταν μεικτά. Με αποτέλεσμα να είμαι μαζί με δυο Ολλανδούς που έβλεπαν κάθε βράδυ το mundial, μια γιαγιά που…αεριζόταν κάθε τρεις και λίγο και ροχάλιζε και τελευταίο entry έναν παππού από εγκεφαλικό που παραμιλούσε στον ύπνο του και στον…ξύπνιο του. Μόνο ο ένας Ολλανδός ήξερε Αγγλικά, αλλά ούτε και αυτός μου είπε κουβέντα ούτε φυσικά και οι υπόλοιποι. Καθόλου φιλικοί, όχι ότι μου έκανε εντύπωση μετά από 9 μήνες εδώ. Μόνο να παραπονεθεί ήξερε ο βλάκας. Όταν οι καλοί μου επισκέπτες ήταν 2ψήφιοι σε αριθμό ενώ επιτρέπονται 2 ανά ασθενή. Ζήλευε εγώ λέω. 😉

Και εκεί που σου χουν λείψει η πόλη σου, η «άλλη» σου ζωή που έχεις αφήσει πίσω, οι δικοί σου άνθρωποι και η αγάπη τους…παίρνεις τόσο κουράγιο και φροντίδα και ενέργεια από τη σημασία που σου δίνουν κάποιοι που δεν σε ξέρουν ούτε τους ξέρεις τόσο καλά. Κάποιοι που δεν περίμενες ακόμα να νοιαστούν. Και χαίρεσαι. Και νιώθεις ευγνώμων.

Advertisements
 

Μα πού πήγαν όλα; 01/06/2010

Filed under: RaNdOm,trips — serenitsa @ 8:17 μμ
Tags: , ,

Världskulturmuseet Göteborg

Είναι εκείνη η στιγμή που έχεις μείνει ζωντανός μετά από ένα αεροπορικό ταξίδι (μία μικρή φοβία την έχω!) και κατεβαίνεις χαρούμενος από το αεροπλάνο. Θα μου πεις όταν επιστρέφεις στην καθημερινότητα δεν είσαι και τόσο χαρούμενος, αλλά σκέψου ότι πάτησες γη βρε αδερφέ. Δεν το συζητάω βέβαια για την περίπτωση που η απόδρασή σου έχει μόλις ξεκινήσει!

Κατευθύνεσαι προς την παραλαβή των αποσκευών σκεπτόμενος ποια ήταν η καταλληλότερη στιγμή να δώσεις τις βαλίτσες σου για να τις πάρεις πρώτος. Τις δίνεις από τους πρώτους, μπαίνουν στο αυτοκινητάκι για το αεροπλάνο πρώτες, βγαίνουν τελευταίες και επομένως βρίσκονται πάνω πάνω και είναι οι πρώτες που θα μπουν πάλι στο αυτοκινητάκι, προς το αεροδρόμιο αυτή τη φορά, με αποτέλεσμα να βγουν τελευταίες στον κυλιόμενο ιμάντα.. Άρα θα έπρεπε να περιμένεις να παραδώσεις τις βαλίτσες σου στο τέλος για να επιτύχεις το αντίθετο! Ταυτόχρονα έχεις αποτυπώσει φάτσες από την πτήση σου για να έχεις μία επαφή με τις αποσκευές που έρχονται και φεύγουν. Ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι οι γνωστές φάτσες τελείωσαν και η βαλίτσα σου δεν εμφανίστηκε.

(more…)